Memorable Memorial Weekend

In Rocky Mountain national park volgde nog een leuk dagje waarin we te paard door een deel van het park trokken. Zeer leuke ervaring, al maakten de paarden het soms wel spannend met hun ongehoorzaamheid en hun schopjes. Niet gesandwiched geraken was de boodschap!

De laatste ochtend voor ons vertrek naar Denver begon met vroeg opstaan. Om 6u trokken we op pad met de hoop een mooie sunrise mee te maken, het leek ons echter niet gegund want de mist in de Rockies verbrodde het uitzicht.

Na 2 dagen Rocky Mountain national park volgde een dagje Denver waar we een beetje wouden bekomen van de zware 2 weken kamperen (want kamperen stond gelijk aan vrij weinig en vrij slecht slapen :)) door... jawel, te gaan shoppen! Althans, dat was toch het idee. Veel toffe winkels waren er echter niet te vinden. Elien heeft welliswaar 2 broeken gevonden, maar daarmee is Denver dan wel AL zijn schoon gerief kwijt ;p.

Vrijdag was the big day voor Elien, de dag om haar Amerikaanse erasmusavontuur te beeindigen en terug naar ons landje terug te keren. Voor Koen en ik zat het er nog niet op. Toen we Elien afzetten, gaf me dit wel een raar gevoel. Op dat moment zou ik toegestemd hebben als iemand me een vliegticket richting Brussel had aangeboden . Nu denk ik er echter anders over. Want veeeel meegemaakt op deze korte week. Zelfs een beetje te gek voor woorden. Read for yourself.

Toen we in de auto zaten op Denver Airport, nadat we afscheid hadden genomen van onze 3e musketier, was het even twijfelen: terug naar Fayetteville keren en passeren langs Dallas en Great White Sand Dunes NP of... naar Yellowstone gaan. Dit laatste idee sprak ons beiden veel te erg aan zodat de keuze voor de hand lag. Lang twijfelen was niet aan de orde.

Op 3 dagen en half gingen we dus rijden van Denver naar Yellowstone national park (926 km), en dan terug van Yellowstone naar Fayetteville (2203 km). Zware kost dus. Maar we hadden het er echt voor over: Old Faithful, de grote hoeveelheid aan andere Geisers en kalkterassen zien samen met zijn grote aanbod aan wilde dieren. We hadden er echt zin in!!!

Het werd echter geen tripje zonder obstakels. Het begon al met de doorrit. In het zuiden van Wyoming waren we getuige van een passerende Tornado. De twister was goed zichtbaar (zie foto). Excitement gecombineerd met schrik dat we in eentje terecht zouden komen. Dit was uiteraard een nadeel van sattelietradio en CD's die constant door onze auto boxjes zinderden; niet op de hoogte van tornadogevaar aldus. Als roadreiziger in Amerika is dit niet zo slim, beseffen we nu maar al te goed.

Het werd donker. Mooie sunset in het zuid-oosten van Wyoming (voordeel), maar in de hogere gebieden van deze noordelijke staat werd het donker en mistig (nadeel!). Dit in combinatie met de aanwezige sneeuw (langs de baan) en Stephen King scenario's die door Koen verteld werden (in de hand gewerkt door vooral de mist) maakten het vrij beangstigend om door te rijden.

Maar alles ging prima, tot er plots een Elk op de baan stond voor ons. Stokstijf stond het daar, te kijken met zijn blinkende ogen. In mijn ogen. Als je met een wagen aan 60 miles/hour aan het rijden bent, is stoppen niet direct mogelijk. Een bochtenreflex van mezelf heeft ons haarfijn rond het geparalyseerde beestje geloodsd. Gelukkig maar, anders was ons avontuurtje snel tot zijn eind gekomen. Met trillende benen (en armen) werd het even bekomen. Vanaf toen zagen we in alles langs de weg wel een of ander beest.

We plaatsten ons op een camping in Grand Teton national Park, vlak onder Yellowstone. Daar was het echter een pakje kouder dan in Utah. Het vriespunt werd zeker bereikt. Alweer vroeg wakker dus ;)

Maar de dag nadien maakte veel goed. Ondanks het verre van perfecte weer, was het puur genieten. Prachtige Geisersen hot pools zoals je ze nergens anders ziet en wilde beesten om van je stoel te vallen: bisons (die onbezorgd over straat liepen, tussen de auto's. Files waren het logische vervolg.), elk, moose, ground squirrels, en jawel... beren! Puur genieten!

Slapen was deze keer in onze wagen die omgetoverd werd tot slaapwagen; zetels plat, mattekes uitgerold en slaapzakken erop. Wat moet ne student nog meer hebben? Het bespaarde ons heel wat centjes. Zeker dit weekend want het was memorial weekend: heel Amerika komt dan buiten en de (h)motels maken hier uiteraard ge/misbruik van.

De volgende dag werd onze laatste dag al in Yellowstone. Maar we zouden hier optimaal van gaan genieten door vroeg genoeg op te staan (alweer...vermoeidheid was dus vrij goed aanwezig maar we zijn hier maar 1 keer he!). Koffieke (in tas die we in totaal 3 keer (al dan niet legaal) hervuld hebben, als dit niet economisch is). Onze trip naar de kalkterrassen (oa. Minerva terasses) werd gevolgd door een tripje langs de mooie Canyons van Yellowstone. Hier zagen we iets wat we nooit verwacht hadden: beren! Op de campings zie je overal warnings voor beren: GEEN eten buiten plaatsen, maar in geur-afsluitende dozen steken in de wagen of hoog in een boom, stilstaan als er een beer naar je toekomt, en ALS hij aanvalt terugvechten (hoe?)!. Echt verwachten dat je een beer tegenkomt doe je toch wel niet.

Als dit dan wel gebeurt, ist toch wel excitement vollen bak!

'Wow, kijk Lies, daar zit nen beer!'

En weg waren we, Koen en ik. Met onze camera uiteraard! ;) Niet te dichtbij. Maar ook weer niet te veraf, want een telelens hebben we niet. 2 waren het er, een zwarte en bruinkleurige zwarte beer. Zo een 50 meter van ons. Met een klein groepje trokken we iets dichterbij. 40 meter ver stonden we ervan denk ik. Ongeloofelijk om die in het wild bezig te zien. Oog voor ons hadden ze echter niet, gelukkig maar.

Bij deze 2 beren bleef het niet. Een volgende stop met onze auto maakten we toen er een zwarte beer in een bosje langs de weg zat. We parkeerden onze wagen en trokken wat dichterbij. Fotografen bij de vleet op deze plak. Ongeloofelijk. En lenzen dat die mannen hadden! Er stonden er daar met lenzen van soms wel ne meter lang!

Erg dicht moeten die dus niet komen om een goeie foto te hebben. Wij zaten in een andere situatie. Bij het bekijken en zijdelings volgen van de beer stond ik op een gegeven moment ENORM dicht bij de beer. Zo een 15 meter ver stond ik ervan, toen hij plots een beetje omhoog huppelde met zijn poten en besloot naar de weg te lopen. Op deze weg stonden wij dus. Toen had ik toch wel schrik, de Ranger die daar aanwezig was ook blijkbaar toen ze riep:

'Get in your car, now!'.

Ik liep snel, Koen volgde. Jammer want was mooie foto geweest. Er zijn echter belangrijkere dingen.

De beer stak de baan rustig over toen we in de wagen zaten.

Bij een volgende stop zagen we 2 beren met 2 'cubs', kleine beertjes. Heel lief, zeker toen de kleintjes in bomen begonnen klimmen. Een schaduw werd echter op dit gebeuren geworpen. Onze wagen was langs de baan geparkeerd, in nat zand. Dit nat zand, ook wel modder genoemd, zorgde er jammer genoeg voor dat onze wagen vastzat. Vastzitten in de modder, met beren 30 meter weg van je. Leuk is anders. We kregen veel hulp van andere mensen die ons aanboden om ons uit de modder te trekken. de rangers verboden ons dit echter (safety redenen...). Dit zorgde ervoor dat we een towing company moesten bellen om ons uit de miserie te sleuren.

Na veeeeeel telefoontjes naar ons autoverhuurbedrijf (enterprise) en de aangesloten verzekering (tripple A) in het rangerstation (want geen GSMontvangst in het park zelf) werd me verteld dat ze ons gingen terugbetalen. Want zo een sleepdienst laten komen naar een nationaal park kost veel geld. Toen ik de sleepdienst eerst belde, vertelden ze me dat het 300-400 dollar ging kosten. Toen ik ze vertelde dat we dit geld niet hadden, wouden ze het doen voor 250. Een andere keuze hadden we jammer genoerg niet. De rangers lieten ons geen hulp toe van anderen, en we moesten veilig uit die modder geraken zodat we richting Fayetteville konden trekken want de tijd begon te dringen. Aangezien Enterprise zei dat ze ons gingen terugbetalen zou het dus nog meevallen. De mensen achter ons zaten echter ook vast. Dit was onze schuld volgens de Amerikanen uit Lander (dorpje in Wyoming). Heel onvriendelijk waren ze tegen koen toen ik gaan bellen was. Nadien heel wat vriendelijker toen ze merkten dat ze ook wel gebruik konden maken van de door ons geregelde sleepdienst. Heb uiteindelijk nog deal kunnen maken met sleepdienst om ons voor 200 te verslepen. Is nog veel geld, maar in vergelijking met het oorspronkelijke bedrag nog relatief goed vanaf gekomen.

Na 4 uur waren we bevrijd. Opluchting alom! Klaar om de lange trip te beginnen want we hadden heel wat achterstand opgelopen! We hadden alle pech al gehad volgens ons, er kon buiten ne platten band of motorpech volgens ons niet echt veel meer mislopen. We waren mis.

Rijden, rijden, niks anders dan rijden. Slapen in de wagen (geldbesparing belangrijker dan ooit). En dan verder rijden. Schema herberekenen en aankomsttijd herschatten. Tanken, veeel tanken (en naft wordt hier steeds duurder ($4/gallon), al is hij nog steeds de helft van de Belgische prijs!). Maandagavond, rond 6 uur waren we in Kansas toen het enorm begon te bliksemen. Heel mooi om te zien, de knapste motiefkes die gevormd werden. Hoe verder we in Kansas kwamen, hoe erger het echter begon te regenen en waaien. Ongerust belden we naar Brittany om te vragen of ze iets wist van opkomende tornado's in Kansas. Het antwoord was dat er enorm veel stormen aanwezig waren. VLAK in het stuk waar we doormoesten. De FM radio aangezet, waar we een post vonden die alles op de voet volgde. Overstromingen in het stuk waar we doormoesten. Later ook branden en enkele doden. Nen ommetoer werd het dus. Die overstromingen moesten we kost wat kost vermijden. Onze wagen had namelijk GEEN 4 wheel drive (gemerkt toen we vastzaten in de modder). Om 6u16 AM dinsdagmorgen kwamen we aan in Fayetteville. Auto leeggehaald, modder uitgekuist, en wagen binnengebracht. Het voelde goed om veilig thuis te zijn! Een knuffel met koen volgde van opluchting. Direct bed in want we waren echt wel moe. Een trip om NOOIT te vergeten! Geen enkele spijt dat we naar Yellowstone gegaan zijn, was het meer dan waard! En nu zijn er na de mooie ook spannende verhalen om te vertellen aan de kindjes en kleinkindjes ;)

Eens terug, direct al naar etentjes gegaan met de vrienden hier. Zeer leuk!