Memorable Memorial Weekend

In Rocky Mountain national park volgde nog een leuk dagje waarin we te paard door een deel van het park trokken. Zeer leuke ervaring, al maakten de paarden het soms wel spannend met hun ongehoorzaamheid en hun schopjes. Niet gesandwiched geraken was de boodschap!

De laatste ochtend voor ons vertrek naar Denver begon met vroeg opstaan. Om 6u trokken we op pad met de hoop een mooie sunrise mee te maken, het leek ons echter niet gegund want de mist in de Rockies verbrodde het uitzicht.

Na 2 dagen Rocky Mountain national park volgde een dagje Denver waar we een beetje wouden bekomen van de zware 2 weken kamperen (want kamperen stond gelijk aan vrij weinig en vrij slecht slapen :)) door... jawel, te gaan shoppen! Althans, dat was toch het idee. Veel toffe winkels waren er echter niet te vinden. Elien heeft welliswaar 2 broeken gevonden, maar daarmee is Denver dan wel AL zijn schoon gerief kwijt ;p.

Vrijdag was the big day voor Elien, de dag om haar Amerikaanse erasmusavontuur te beeindigen en terug naar ons landje terug te keren. Voor Koen en ik zat het er nog niet op. Toen we Elien afzetten, gaf me dit wel een raar gevoel. Op dat moment zou ik toegestemd hebben als iemand me een vliegticket richting Brussel had aangeboden . Nu denk ik er echter anders over. Want veeeel meegemaakt op deze korte week. Zelfs een beetje te gek voor woorden. Read for yourself.

Toen we in de auto zaten op Denver Airport, nadat we afscheid hadden genomen van onze 3e musketier, was het even twijfelen: terug naar Fayetteville keren en passeren langs Dallas en Great White Sand Dunes NP of... naar Yellowstone gaan. Dit laatste idee sprak ons beiden veel te erg aan zodat de keuze voor de hand lag. Lang twijfelen was niet aan de orde.

Op 3 dagen en half gingen we dus rijden van Denver naar Yellowstone national park (926 km), en dan terug van Yellowstone naar Fayetteville (2203 km). Zware kost dus. Maar we hadden het er echt voor over: Old Faithful, de grote hoeveelheid aan andere Geisers en kalkterassen zien samen met zijn grote aanbod aan wilde dieren. We hadden er echt zin in!!!

Het werd echter geen tripje zonder obstakels. Het begon al met de doorrit. In het zuiden van Wyoming waren we getuige van een passerende Tornado. De twister was goed zichtbaar (zie foto). Excitement gecombineerd met schrik dat we in eentje terecht zouden komen. Dit was uiteraard een nadeel van sattelietradio en CD's die constant door onze auto boxjes zinderden; niet op de hoogte van tornadogevaar aldus. Als roadreiziger in Amerika is dit niet zo slim, beseffen we nu maar al te goed.

Het werd donker. Mooie sunset in het zuid-oosten van Wyoming (voordeel), maar in de hogere gebieden van deze noordelijke staat werd het donker en mistig (nadeel!). Dit in combinatie met de aanwezige sneeuw (langs de baan) en Stephen King scenario's die door Koen verteld werden (in de hand gewerkt door vooral de mist) maakten het vrij beangstigend om door te rijden.

Maar alles ging prima, tot er plots een Elk op de baan stond voor ons. Stokstijf stond het daar, te kijken met zijn blinkende ogen. In mijn ogen. Als je met een wagen aan 60 miles/hour aan het rijden bent, is stoppen niet direct mogelijk. Een bochtenreflex van mezelf heeft ons haarfijn rond het geparalyseerde beestje geloodsd. Gelukkig maar, anders was ons avontuurtje snel tot zijn eind gekomen. Met trillende benen (en armen) werd het even bekomen. Vanaf toen zagen we in alles langs de weg wel een of ander beest.

We plaatsten ons op een camping in Grand Teton national Park, vlak onder Yellowstone. Daar was het echter een pakje kouder dan in Utah. Het vriespunt werd zeker bereikt. Alweer vroeg wakker dus ;)

Maar de dag nadien maakte veel goed. Ondanks het verre van perfecte weer, was het puur genieten. Prachtige Geisersen hot pools zoals je ze nergens anders ziet en wilde beesten om van je stoel te vallen: bisons (die onbezorgd over straat liepen, tussen de auto's. Files waren het logische vervolg.), elk, moose, ground squirrels, en jawel... beren! Puur genieten!

Slapen was deze keer in onze wagen die omgetoverd werd tot slaapwagen; zetels plat, mattekes uitgerold en slaapzakken erop. Wat moet ne student nog meer hebben? Het bespaarde ons heel wat centjes. Zeker dit weekend want het was memorial weekend: heel Amerika komt dan buiten en de (h)motels maken hier uiteraard ge/misbruik van.

De volgende dag werd onze laatste dag al in Yellowstone. Maar we zouden hier optimaal van gaan genieten door vroeg genoeg op te staan (alweer...vermoeidheid was dus vrij goed aanwezig maar we zijn hier maar 1 keer he!). Koffieke (in tas die we in totaal 3 keer (al dan niet legaal) hervuld hebben, als dit niet economisch is). Onze trip naar de kalkterrassen (oa. Minerva terasses) werd gevolgd door een tripje langs de mooie Canyons van Yellowstone. Hier zagen we iets wat we nooit verwacht hadden: beren! Op de campings zie je overal warnings voor beren: GEEN eten buiten plaatsen, maar in geur-afsluitende dozen steken in de wagen of hoog in een boom, stilstaan als er een beer naar je toekomt, en ALS hij aanvalt terugvechten (hoe?)!. Echt verwachten dat je een beer tegenkomt doe je toch wel niet.

Als dit dan wel gebeurt, ist toch wel excitement vollen bak!

'Wow, kijk Lies, daar zit nen beer!'

En weg waren we, Koen en ik. Met onze camera uiteraard! ;) Niet te dichtbij. Maar ook weer niet te veraf, want een telelens hebben we niet. 2 waren het er, een zwarte en bruinkleurige zwarte beer. Zo een 50 meter van ons. Met een klein groepje trokken we iets dichterbij. 40 meter ver stonden we ervan denk ik. Ongeloofelijk om die in het wild bezig te zien. Oog voor ons hadden ze echter niet, gelukkig maar.

Bij deze 2 beren bleef het niet. Een volgende stop met onze auto maakten we toen er een zwarte beer in een bosje langs de weg zat. We parkeerden onze wagen en trokken wat dichterbij. Fotografen bij de vleet op deze plak. Ongeloofelijk. En lenzen dat die mannen hadden! Er stonden er daar met lenzen van soms wel ne meter lang!

Erg dicht moeten die dus niet komen om een goeie foto te hebben. Wij zaten in een andere situatie. Bij het bekijken en zijdelings volgen van de beer stond ik op een gegeven moment ENORM dicht bij de beer. Zo een 15 meter ver stond ik ervan, toen hij plots een beetje omhoog huppelde met zijn poten en besloot naar de weg te lopen. Op deze weg stonden wij dus. Toen had ik toch wel schrik, de Ranger die daar aanwezig was ook blijkbaar toen ze riep:

'Get in your car, now!'.

Ik liep snel, Koen volgde. Jammer want was mooie foto geweest. Er zijn echter belangrijkere dingen.

De beer stak de baan rustig over toen we in de wagen zaten.

Bij een volgende stop zagen we 2 beren met 2 'cubs', kleine beertjes. Heel lief, zeker toen de kleintjes in bomen begonnen klimmen. Een schaduw werd echter op dit gebeuren geworpen. Onze wagen was langs de baan geparkeerd, in nat zand. Dit nat zand, ook wel modder genoemd, zorgde er jammer genoeg voor dat onze wagen vastzat. Vastzitten in de modder, met beren 30 meter weg van je. Leuk is anders. We kregen veel hulp van andere mensen die ons aanboden om ons uit de modder te trekken. de rangers verboden ons dit echter (safety redenen...). Dit zorgde ervoor dat we een towing company moesten bellen om ons uit de miserie te sleuren.

Na veeeeeel telefoontjes naar ons autoverhuurbedrijf (enterprise) en de aangesloten verzekering (tripple A) in het rangerstation (want geen GSMontvangst in het park zelf) werd me verteld dat ze ons gingen terugbetalen. Want zo een sleepdienst laten komen naar een nationaal park kost veel geld. Toen ik de sleepdienst eerst belde, vertelden ze me dat het 300-400 dollar ging kosten. Toen ik ze vertelde dat we dit geld niet hadden, wouden ze het doen voor 250. Een andere keuze hadden we jammer genoerg niet. De rangers lieten ons geen hulp toe van anderen, en we moesten veilig uit die modder geraken zodat we richting Fayetteville konden trekken want de tijd begon te dringen. Aangezien Enterprise zei dat ze ons gingen terugbetalen zou het dus nog meevallen. De mensen achter ons zaten echter ook vast. Dit was onze schuld volgens de Amerikanen uit Lander (dorpje in Wyoming). Heel onvriendelijk waren ze tegen koen toen ik gaan bellen was. Nadien heel wat vriendelijker toen ze merkten dat ze ook wel gebruik konden maken van de door ons geregelde sleepdienst. Heb uiteindelijk nog deal kunnen maken met sleepdienst om ons voor 200 te verslepen. Is nog veel geld, maar in vergelijking met het oorspronkelijke bedrag nog relatief goed vanaf gekomen.

Na 4 uur waren we bevrijd. Opluchting alom! Klaar om de lange trip te beginnen want we hadden heel wat achterstand opgelopen! We hadden alle pech al gehad volgens ons, er kon buiten ne platten band of motorpech volgens ons niet echt veel meer mislopen. We waren mis.

Rijden, rijden, niks anders dan rijden. Slapen in de wagen (geldbesparing belangrijker dan ooit). En dan verder rijden. Schema herberekenen en aankomsttijd herschatten. Tanken, veeel tanken (en naft wordt hier steeds duurder ($4/gallon), al is hij nog steeds de helft van de Belgische prijs!). Maandagavond, rond 6 uur waren we in Kansas toen het enorm begon te bliksemen. Heel mooi om te zien, de knapste motiefkes die gevormd werden. Hoe verder we in Kansas kwamen, hoe erger het echter begon te regenen en waaien. Ongerust belden we naar Brittany om te vragen of ze iets wist van opkomende tornado's in Kansas. Het antwoord was dat er enorm veel stormen aanwezig waren. VLAK in het stuk waar we doormoesten. De FM radio aangezet, waar we een post vonden die alles op de voet volgde. Overstromingen in het stuk waar we doormoesten. Later ook branden en enkele doden. Nen ommetoer werd het dus. Die overstromingen moesten we kost wat kost vermijden. Onze wagen had namelijk GEEN 4 wheel drive (gemerkt toen we vastzaten in de modder). Om 6u16 AM dinsdagmorgen kwamen we aan in Fayetteville. Auto leeggehaald, modder uitgekuist, en wagen binnengebracht. Het voelde goed om veilig thuis te zijn! Een knuffel met koen volgde van opluchting. Direct bed in want we waren echt wel moe. Een trip om NOOIT te vergeten! Geen enkele spijt dat we naar Yellowstone gegaan zijn, was het meer dan waard! En nu zijn er na de mooie ook spannende verhalen om te vertellen aan de kindjes en kleinkindjes ;)

Eens terug, direct al naar etentjes gegaan met de vrienden hier. Zeer leuk!

Road Trip Update

Onze roadtrip hier in Amerika is gewoonweg, FANTASTISCH! Al ongeloofelijk prachtige dingen gezien. De momenten die ik hier meemaak zullen me voor altijd bijblijven, dat weet ik nu al.

Om je zo goed mogelijk te laten meegenieten van de prachtige natuur die me hier al verblindt heeft, zijn hier enkele foto's van de voorbije 9 dagen. In chronologische volgorde.

NEW MEXICO
Wat een staat! Enorm verrast door zijn mooie, uitgestrekte landschap dat bedekt is met die typische struikjes. Bezochte steden: het historische Santa fe en de hoodstad Albuquerque. Mexicaanse restaurants waren jammer en raar genoeg niet te vinden.


4 STATEN PUNT
Het enige punt in Amerika waar 4 staten samenkomen: New Mexico, Arizona, Utah en Colorado. Daar moesten we uiteraard eens voet aan wal gaan zetten ;). Toeristisch uitgebuit, dat wel want 3 dollar om keer op dat 4 statenpunt te gaan staan. Later betaalden we evenveel om in Mesa Verde een mooie mesa te bezoeken met uitleg van een ranger. Uitbuiterij van jewelste!


MESA VERDE NATIONAL PARK
Mooi park, met mesa's (huisconstructies gebouwd in rotsuithollingen). De moeite waard! Hier kampeerden we voor de eerste keer. Koude nacht wel, Elien heeft zeer slecht geslapen die nacht. Al was het geen lange nacht, want om 5uur (A.M.) stonden we op om de sunrise in mesa verde te aanschouwen (en vast te leggen op foto). Zo vele mogelijk profiteren van ons vrij korte rondreis :)



BLACK CANYON NATIONAL PARK

Vrij indrukwekkende canyon (die inderdaad uit donkere rotsen bestaat). We zijn hier maar een namiddag verbleven, aangezien we iets langer in mesa verde gebleven waren. Overnachting in Grand Junction, om de volgende dag door te rijden naar het prachtige Utah.


ARCHES NATIONAL PARK

Ongeloofelijk park!!! Te mooi voor woorden. Lange wandelingen gemaakt in dit park met rode rotsen. Doel van de wandelingen: 1 van de vele natuurlijk ontstane arches. En dit onder een helder blauwe lucht. Sunset meegemaakt aan de Delicate Arch. Puur genieten!
Kamperen op kampingplaatsje naast Colorado rivier, wle geen lopend water (dus gene douches) maar dit namen we er graag bij.




CANYONLANDS NATIONAL PARK

Minder spectaculair(nu had ik al iets om mee te vergelijken natuurlijk en de lat lag hoog na Arches) maar toch nog zeer de moeite want nooit geziene canyon hier (zie foto).


BRYCE CANYON NATIONAL PARK

Wat een park, ongeloofelijk! Ben er nog steeds niet wat ik nu verkies, arches of bryce. Heeeel veel gewandeld hier, tussen de canyons ne de Hoodoos. Als ik mijn ogen sluit zie ik ze nog voor mij!



ROCKY MOUNTAIN NATIONAL PARK

Gisteren gearriveerd in Denver, vandaag naar dit nationale park gereden. Nog veeel sneeuw waardoor de helt van het park nog niet open is. Wel jammer maar de 'moose' en 'Elken' maken het spannend! Nu blijt wel dat Mousse vrij aggressief kunnen zijn, niet de dicht bijkomen is de boodschap. Goed om weten dus want lijken lieve beest'jes'.
Morgen laatste dagje Rocky mountain national park en dan naar Denver waar vrijdag Elien opstijgt.


Heeel veel succes met de examens, ik denk aan jullie!

Off to the West!

Een 2- tal dagen ben ik terug op Amerikaans grondgebied. Gedurende een klein weekje ben ik in Belgie geweest, om ascheid te nemen van mijn opa die jammer genoeg overleden is op 27 April. 3 dagen voor zijn dood had ik mijn vliegticket heen-en-terug besteld, in de hoop hem nog te kunnen zien. Jammer genoeg mocht dit niet zijn. Voor de begrafenis kwam ik dan wel weer juist 'op tijd'.

In 1 week twee maal aanpassen aan een 7-uurverschil is niet simpel. Maar ik denk dat ik het vrij goed doorstaan heb. Toen ik terugkwam hier in ons apartementje, had ik gedurende 22 uur 3 uur geslapen. Fris kwam ik er dus vast en zeker niet voor. Koen en Elien vonden het blijkbaar nog niet onfris genoeg, want ze probeerden me mee te sleuren naar de plaatselijke overpoort. Leuke reisgenoten toch nietwaar ;)

De dag na mijn terugkomst gaven we hier een feestje. Een Belgian good-bye party. 170 bierkes en nen emmer vol Margharitta hadden we hier rond 22u staan. Om 4u30 was er niks meer van te bespeuren, behalve dan een goei dozijn half leeggedronken blikjes bier. Koen vond dit zo een verspilling dat hij die allemaal begon leeg te drinken. Als gevolg hiervan begon hij dan maar Belgische vlaggen op mensen hun gezicht te schilderen. Het resultaat mocht er zijn, want van de ongeveer 80 mensen die hier over de vloer gekomen zijn, pronkten er zeker 50 met onze vlag op hun face. Dit maakte er ons feestje alleen maar beter op, want het werd een schot in de roos.

Vandaag volgde het opruimen en inpakken. Inpakken voor onze road trip naar het Westelijkere deel van de VS, voornamelijk Colorado. We hebben zopas onze reis uitgestippeld. Vers van de pers dus: Amarillo (Texas), Santa Fe (New Mexico), Mesa Verde National park (Colorado), Black Canyon national park (Colorado), Colorado national monument (Colorado), Canyonlands national park (Utah), Arches national park (Colorado), Rocky mountain national park (Colorado) en Denver (Colorado) worden door de 3 Belgians bezocht. Rondtoeren met onze Jeep (die wel veeeeeeeel te veel verbruikt naar onze zin, we hadden de koferruimte jammer genoeg nodig) naar die veelbelovende panorama's, ik kijk er echt naar uit. Onze tent (die we mogen lenen van Jay), ligt in de kofer. Zo veel mogelijk gaan kamperen is de bedoeling. Maar we zien wel wat mogelijk is. Die Grizzly bears houden we wel op afstand door ons 2 weken lang niet te wassen ;)

Vandaag ook naar een Graduation geweest. Adam en Clayton studeerden af en we gingen ze aanmoedigen. Graduation, ge kent dat wel he, die zwarte kleden en het zwarte vierkantige hoedje. Scenes uit vele films. Welja, twas eens leuk om eens mee te maken. Foto's kan ik jammer genoeg niet laten zien want krijg mijn foto's momenteel niet op de pc. Die volgen later!

De examens hier zijn voorbij. Punten zijn ook al binnen (wat is dit een heel pak sneller dan in Belgie). Resultaten konden niet beter. 5 A's. Benieuwd hoe de conversie is naar de Vlaamse normen wel.

Vandaag heb ik definitief besloten om een weekje langer te blijven dan voorzien. Door het weekje Belgie tussendoor kwam het idee in me op om dat weekje te recupereren door mijn verblijf hier wat te verlengen. Ik heb het hier namelijk een beetje erg goed naar mijn zin :). Ga tijdens die week in het labo mijn onderzoek afronden en ook een beetje rondtrekken. Texas wat meer gaan exploreren is mijn idee nu. Koen blijt hier ook wat langer dus dan rijden we samen terug vanuit Denver en ga ik hem op deze manier wat langer irriteren ;)

Ik ga mijn uiterste best doen om je up to date te houden met vooral foto's.
Tot gauw dus!!

xjes Leaz

Softball, Showers and Stuff

Veeel te vertellen en heeeeeeel weinig tijd. Wat is dit een probleem! Want ik wil jullie enorm graag zo goed mogelijk op de hoogte houden van de rare en minder rare maar toch toffe dingskes hier maar door al die verplichtingen (lessen, deadlines, wortels, toetsen,quizen, feestjes...) is dit geen simpel taakje. Maar hier aldus de volgende bocht waarin ik me ga wringen. Niet simpel want tis hier nu 1u snachts en heb gisteren een spier in mijne rug verrokken (door ocharme mijn boekentas op te heffen) :p

Effe de klok terug draaien.

3 Doors Down

Wat een concert! Voor de prijs van 1 kregen we maar liefst 4 concerten te zien! Je kan het vergelijken met een 1-avond-festivalleke waarin plaatselijke maar ook internationale bands kwamen spelen (Sick Puppies, Chevelle en andere groep waarvan ik de naam vergeten ben) . Elke zo een 45 minuten, behalve 3 Doors Down. die het 1.5 uur speelden maar veel minder lang leek als de andere 3 concerten. Het concert was echt eentje met alles erop en eraan. Knappe intro, een scherm achter het podium dat knappe gepaste beelden weergaf tijdens de liedjes, en de liedjes die ze speelden waren gekende afgewisseld met nieuwe liedjes van hun CD die in Mei uitkomt.Die CD wordt al zeker door lies gekocht want ik ben alleen maar mee onder de indruk gekomen van die 3 deurkes verder!

Het clipke hieronder wordt hun nieuwe single. Als dit geen unicum is :p

Na die toffe avond vond mijn lichaam dat het tijd was om ziek te worden. Ge kent dat wel he, die keelpijn gevolgd door gevoelige huid en de logische verkoudheid die volgt. Het werd er eentje van een vrij zwaar kaliber die al mijn energie wegnam, mijn stem behekste en mijn ogen futloos maakte. Daar valt mee te leven uiteraard, alleen jammer dat het juist op zijn hoogtpunt zat toen ik in Des Moines was met Koen, Jeana en Alex.

Des Moines

Des Moines is de hoofdstad van Iowa, 'the Corn state' zoals ze die hier noemen. Ook al heeft Arkansas het imago van een saaie staat te zijn (waar ik het echter totaaaal niet mee eens ben!), Iowa heeft dat nog een beetje meer. Maar ik grijp hier elke kans om een stukje meer Amerika te zien. Toen Jeana ons vroeg of we mee wilden reizen met haar naar de stad van 'the Monks' omdat ze daar naar een trouw van een vriendin ging, stemden Koen en ik direct toe. Elien bleef hier omdat het het laatste weekend was dat Maarten hier was. Een weekendje voor hen alleen konden ze zeker apprecieren :).

Na een lang auto ritje vrijdagavond/nacht van Fayetteville all the way to Des Moines (ongeveer 8uur onderweg), kwamen we toe in ons hotel in Des Moines rond middernacht. Daar zat Alex, Jeana's boyfriend ons op te wachten. Een heel toffe jongen die graag kookt. Om ons te verwelkomen had hij een stuk of 3 dessertjes gemaakt. Heel lief van hem, alleen jammer dat ik niets kon proeven... :)
In Des moines verbleven we in een vrij duur hotel, duur voor wat het was toch. Doordat we een kamer deelden met 4, was het echter nog goed betaalbaar :).

Zaterdag morgen zijn we met ons viertjes een bezoekje gaan brengen aan de zoo van Des Moines. Leuke zoo maar die van Antwerpen is wel groter. Wat leuk was aan deze zoo was dat er Walabi's en een Emu rondliep tussen de mensen, gewoon in het gras, zonder afsluitingen.

Na de zoo werden we uitgenodigd door de bruid om naar het trouwfeest te komen, aangezien we zo een lange trip gemaakt hadden en er genoeg eten beschikbaar was volgens de bruid. Koen en ik hadden echter niet de gepaste kleren bij, gene kado en we kenden ook niemand. Al die redenen bij elkaar deed ons tot het besluit komen dat we niet naar het feest zouden gaan maar in de plaats Des Moines wat meer te verkennen. Met Jeana's auto trokken koen en ik naar enkele musea: kunstmuseum en het science museum waar we een Imax filmvoorstelling bijwoonden: een documentaire over het opdrogen van de Colorado rivier. Een knappe ervaring, precies of ik zelf in de grand canyon zat. Daar moet ik dus niet meer naartoe, een trip uitgespaard dus ;)

'een' Slinger van Faucoult in des moines

Na het culturele namiddagje beloten we het Iowaanse nachtleven wat te ontdekken. Na sushi rollekes gegeten te hebben (wat ik dus alweer niet kon proeven) belandden toch wel in een Belgische pub zeker :) Daar voor het eerst in mijn leven ne Westmalle gedronken. Maar of het lekker was of niet kan ik niet zeggen want inderdaad, no taste!

Het werd een leuk avondje/nachtje maar doordat ik weigerde naar mijn lichaam te luisteren werd het een hele dag slapen in de wagen op de terugreis.

Softball

Na onze terugkeer werden we op het softball veld verwacht om onze 1e game te spelen. Als 3 belgjes tussen een groep amerikanen die alle spelregels kennen is het wel niet simpel om niet op te vallen uiteraard. Begot niet weten wat de termen 'strike', 'ball', 'forced out'... betekenen, doorlopen als dit eigenlijk niet zo een slim idee is, je 'home run' proberen uitlopen met de bat in de hand... Het zijn allemaal dingskes die ons op opvallende wijze onderscheiden van die pro's hier. Maar laat ze maar lachen, we lachen gewoon mee want de sfeer die er heerst tijdens onze zondagavondse games is super! De kick die je krijgt als die bal door jou toch verder geraakt dan home base EN binnen de lijen blijft is groot! Tzijn momenten om niet snel te vergeten!

In de week is het veel werken, in het weekend probeer ik even wat anders te doen en dat lukt aardig.

Bridal Shower

Vorig weekend een Bridal Shower meegemaakt. Dit is een feestje voor de toekomstige bruid, vrouwen onder elkaar. Jeniffer gaat in juli trouwen met Jay, 2 goede vrienden van ons ondertussen. De bedoeling van zo een 'Bridal Shower' is samenkomen met de vrouwen, babbelen, eten en kadokes geven en openmaken.

We zaten daar in een typisch Amerikaans huis in een mooi Russelville (groot meer, dat jammer genoeg opvallend vuil was, met bergen rondom die een mooi zicht creeren). Iedereen sjiek gekleed en heel vriendelijk, iets waar je nooit echt helemaal aan kan wennen. Met een groepje hebben we Jeniffer een BELGIAN waffle iron gegeven. Ze zal ons voor eeuwig en altijd herinneren als ze wafels bakt voor haar kindjes :)

Red Neck Party

Na de Bridal shower was het volgende feestje aan de beurt. Cindi, een collega van in het labo gaf een feestje voor haar verjaardag bij haar thuis. Ze woont zowat in aan de rand van Noord-West Arkansas, in het 'Red Neck' gebied aldus (de typische bevolking uit het zuiden wordt de red neck bevolking genoemd: mensen met geweren, het zware accent en de bierbuik :)). De weg naar Cindi's huis was al een voorteken. Was verrast dat we geen lekke band hadden door de slechte staat van de weg. Binnenin kreeg je echt het gevoel dat je binnenkwam in een typische Amerikaanse party: veeeeel eten, iedereen dan ook aan het eten, en vooral veeeeeel vettig eten en soda's. Ook de Wii, xbox en play station 2 die daar aanwezig waren spraken tot de verbeelding. Cindi kreeg voor haar verjaardag Rockband, een spel op playstation waarmee je met verschillende mensen in een band speelt. Een drummer, gitaar speler en zanger. Enorm leuk spel om in groep te doen maar ook enorm duur. Wel zeer verslavend, ben benieuwd hoe lang het gaat duren vooralleer het een rage wordt bij ons. Zoals het hoort bij een Red Neck party, moest er ook nu geschoten worden. Met een jachtgeweer mochten we een keertje schieten naar een paar blikjes die in een boom werden gehangen. Is wat anders dan schietkraam op de kermis natuurlijk :) Brittany's Bridal Shower Vandaag hebben we er alweer een Bridal Shower opzitten. Deze keer was het wel enkel vriendinnen onder elkaar. Geen moeders, het werd dus meer spellekes spelen met de bride to be. Er werden vragen gesteld aan Brittany die ook aan Jonathan gesteld werden, op die manier werden ze getest op de kennis die ze hebben over elkaar.

Veel Hawaiiaans eten en versiering met uiteraard weer veel pakjes. Ik en Elien hebben een kruidenrekje gegeven voor in haar keuken. Was leuk feestje!

Poker Avond

Een poker avondje met ons groepje van hier volgde. Leuk en gezellig met de overschot van het eten van de bridal shower. Ook guitar hero (Rock band maar met enkel de guitaren) was van de partij. Zorgt steeds weer voor veel fun!

Rainy April

De maand april is nog maar 2 dagen ver, en er is hier op deze tijd al meer regen gevallen dan de vorige maanden... opgeteld (spring break buiten beschouwing latende). Doemdenken is uiteraard niet van mijn gewoonte, al voorspellen ze welgeteld 1 droge dag voor de komende 10 dagen. De fietstochtjes naar campus/the farm lijken plots heel wat minder tof. Maar don't get me wrong here, Arkansas blijft nog steeds geweldig!! ;-)

Door de regen is onze softball game zondag een beetje verdronken. Met een groepje Amerikanen spelen we in een softball intermeral, waarbij we tegen verschillende teams spelen. De winnaar van de poule mag verder gaan naar de kick offs, enzovoort. We mochten zondag niet spelen om het veld te besparen. Jammer.
De Belgen onder ons hier kunnen wel wat oefenen gebruiken, zowel op praktisch als actief vlak. De regels lijken niet echt zo makkelijk, hebben we hier gisteren gemerkt bij het bekijken van een baseball game op tv. We mogen onszelf niet al te belachelijk maken dus moeten we de schade hier zo goed mogelijk proberen te beperken door ons zo goed mogelijk voor te bereiden op onze ondergang :).

Vorige week naar een diner geweest waar 'food processing' bedrijshoofden, proffen en enkele studenten aanwezig waren. Het was een fancy diner, met een typische band uit het zuiden die kwam entertainen. Heel leuk avondje, waar niks op aan te merken viel, buiten het feit dat mijn sjiek naamkaartje beschamend grote fouten bevatte. Vanaf nu wordt ik aldus aangesproken met 'Laas' door mijn labgenootjes. (let ook op de foute spelling van mijn achternaam...)


Morgen staat er een concert van 3 doors down op het programma! Groep die nostalgie opwekt, ben echt blij dat ik die kan zien!

groetjes!
laas

Spring Break!

Ondertussen zijn we al een weekje terug op vertrouwd grondgebied: Onze thuis in Fayetteville. De tijd lijkt hier nog sneller vooruit te gaan dan in Belgie (en niet dat het daar de dagen traag vooruit gaan bij jullie!). Zoveel te doen, en nog zoveel plannen die uitgevoerd moeten worden, zowel op vlak van school/project als op avontuurlijk gebied.

Spring break was in 1 woord GEWELDIG! Een weekje om niet snel te vergeten. Waarom dit zo is, ga ik in de hiernavolgende tekst zo goed mogelijk proberen weergeven.

Het plan was, een weekje erop uit trekken naar een grote stad. New York had ik enorm graag bezocht, de grote afstand die ons zou verplichten met een duur vliegticket te kopen, weerhield ons echter van dit plan. Chicago leek ons echter ook een toffe stad (3e grootste stad van amerika).
Onze trip werd een week op voorhand goed uitgestippeld: met de wagen zouden we naar Chicago rijden. In het heengaan zouden we passeren langs the Mammoth Cave National park (in Kentucky), Inianapolis (in Indiana) en in het weerkeren St. Louis meepikken (in de staat Missouri). Zo vertrokken we aldus, met onze gehuurde Dodge, een tof autoke die ons genoeg ruimte verschafte voor al ons eten (waaronder ook wel wat junk), kleren en allerhande documentatie (oa. USA info, den humo en wat schoolwerk voor het geval...:)).

De eerste dag werd een auto rijden dagje. Ongeveer 12uur, volgens onze atlas, zouden we moeten rijden naar Bowling Green, een stadje vlak bij de Mammoth Caves. Na 8 uur rijden waren we echter al in Nashville, dat dicht bij onze eindbestemming van de dag lag. Daardoor besloten we om in Nashville ietske te gaan eten. Dit werd een grote verrassing. Echt leuke stad met ENORM veel sfeer! Nashville is 'The city of Country Music', en dat zal ik nooit meer vergeten. Lekkere ribbekes gegeten, genoten van de omgeving en... na veel passen en twijfelen een (goedkope) cowboyhoed aangeschaft.


Na Nashville reden we verder door naar Bowling Green, waar we in een Motel 6 overnachtten. In little rock zo een maand geleden hebben we een slechte ervaring opgedaan met deze zelfde motel-keten (een naar dode honden-stinkende kamer). Door de goedkope tarieven gaven we hen echter toch nog een 2e kans. Blij dat we dit gedaan hebben want de kamer was prima in orde nu!
Het mammoth cave National Park was next. Zoals Lieven heeft vernoemd, bevat dit park inderdaad de grootste afstand grotten ter wereld (365 mijl tot hiertoe ontdekt).



We namen een 'guided tour', die we op vorhand moesten reserveren. Dit leek achteraf geen overbodige luxe want den tour was volboekt. Dit is goed nieuws voor de organisatoren die hier alleen maar rijk van worden. Als bezoeker heb je hier wel wat minder plezier in. Want veel volk betekent ook: veel lawaai in de grotten. Ietsje te veel naar mijn goesting maar wat wil je natuurlijk voor iets dat commercieel toch wel wat uitgebuit wordt.
De wandeling door de grotten duurde zo een 4-tal uurtjes. Brede paden waren aangelegd, waardoor ik me op vele momenten afvroeg wat nu al dan niet natuurlijk was. Gelukkig veranderde deze situatie na een aantal mijl wandelen door de bafaamde 'caves' die niks met mammoeten te maken hebben ('Mammoth' is synoniem voor 'gigantisch'). Het laatste stuk van de tour was indrukwekkend. De 'frozen niagara waterfalls' vormden het hoogtepunt: een 20-tal meter hoge mooie witte muur met tapijt vormende CaCo3 stalagtieten.
Na de tour besloten we zelf nog wat te gaan wandelen in het park (bovengronds). Langs the 'Green River'. Een wandeling die deugd deed.



Na het stukje natuur volgde de trip naar Indianapolis. Onderweg wel even de schrik van mijn leven opgedaan. We waren ergens in Kentucky gestopt om te tanken. Ik ging daar ook eens naar de wc, had mijn heuptasje daar even afgedaan om me veilig op de bril te placeren. Ik kroop terug in de wagen, en bij de volgende stop 9in het volgende naftstation) wou ik mijn heuptasje terug nemen. Ik vond het echter niet direct waardoor grote paniek uitbrak ter lichame Lies. Alles zat in dat zakje: internationaal paspoort, visa, geld, rijbewijs...). Geen kans dat het nog in die toilet zou liggen, mijn gedachten gingen al uit naar die belgische ambassade in washington of zo. Nadat ik echter het handschoenenkastje opengetrokken had, bleek dit de verlossing te zijn. Ik ben daar direct een vreugdendansje beginnen doen en Koen nen dikke knuffel gegeven. Hij heeft dat wel niet zo graag, maar foert, op dat moment was daar geen stoppen aan ;)

Indianapolis op zich is niet zo speciaal, maar speedway, maar ons Motelleke 6 zich bevond, bleek dit wel te zijn. Elk jaar (en dit al sinds 1909) wordt op een race circuit in dit stadje een 500 mijl lange race gehouden. Dit circuit is tijdens het jaar open als museum, een tourke op het circuit met een bus mocht ons ook niet ontgaan.

Speedway Race circuit

Na indianapolis volgde Chicago. Rond 3uur kwamen we daar toe. Na lang rondrijden hebben we uiteindelijk toch ons hostelleke gevonden: een super tof huis, dichtbij het centrum van chicago waar we een 3-persoonskamer hadden. Het had alles wat een jeugdherberg heeft: computers met internet, een keuken met een ijskast, automaten met eten in, en een locatie van waaruit je makkelijk van het openbaar vervoer gebruik kan maken. Onze wagen dropten we ergens op een parking, waar we rond de $50 betaalden voor 3 dagen. Dit is echt wel geen geld, wanneer je bekijkt dat je in het echte centrum maar liefst $16 betaalt voor 3 uur. We hadden het echt wel getroffen met dit plekje. Een hotel had ons veeeeel meer gekost, en als arm studentje... :)



De eerste avond in Chicago waren we op zoek naar een plekje om te eten. En daar is iets ongeloofelijks gebeurd. Elien, Koen en ik kozen een Italiaans restaurantje uit, dat er vrij sjiek uitzag maar qua prijs nogal meeviel. We kwamen binnen, zetten ons neer aan een tafeltje dat ons aangewezen werd door een ober. Ik zette me neer en bekeek de omgeving (ritueel voor de lokalisatie van mogelijke rare kwibussen). Ik zat amper neer toen ik iemand aan de tafel naast ons zag zitten: iemand die me bekend voorkwam. Ik keek even, en toen het tot me doordrong wie het was kon ik het amper geloven. Ik zat daar even met mijn mond vol tanden tot ik zeker was en zei tegen koen en Elien: 'mijn nonkel is hier!'.
Geen van beiden geloofden met natuurlijk want zeg nu zelf, je nonkel tegenkomen in een grootstad als Chicago, die dan nog eens op dezelfde plek, op het zelfde moment iets komt eten... de kans op het winnen van de lotto is veeel kleiner gewoon!!
Nonkel Danny was even verbaasd als ik. Zijn gezicht kon niet verbergen dat hij dit eerst ook niet kon geloven. Enkele seconden bekeek hij mij tot zijn dollar viel. 'Ik trakteer jullie zie!' was zijn reactie op dit ongeloofelijke gebeuren!
We hebben even gebabbeld over ons verblijf hier in Amerika en zijn verblijf in Chicago. Elke maand is daar voor zaken. we hadden samen een lotto biljetje moeten kopen dacht ik achteraf, het had ons misschien wel geluk gebracht :)

Voor de ongelovigen onder jullie: dit is het bewijs van onze ontmoeting :)




Het verdere verblijf in Chicago was in ! woord: amazing. Wat een stad! Het heeft gewoon alles: een mooie skyline in combinatie met een mooi zicht op het water (Lake Michigan), veel cultuur (musea, musicals), lekker eten, vriendelijke mensen en leuke winkels.



Alles hebben we dan ook gedaan wat we konden/wouden doen.
Na het etentje met nonkel danny hebben we een meisje op de trein ontmoet: Linden. Ze vroeg ons mee naar een Ierse Pub, het was namelijk St. Patrick's day! Daar dronken we groen bier en ontmoetten we enkele leuke Amerikanen die het tot acteur proberen schoppen.

De volgende dag werd het museum dag: het 'museum of temporary art' en 'museum of science and industry'. Het eerste was de moeite: veel schilderijen van internationale schilders, ook een pak belgen waren aanwezig (oa. Delveau, rubens...). Het 2e was een soort technopolis. Op zich wel interessant maar ik had er iets meer echte wetenschap van verwacht.

Op woensdag bezichten we het 'Field museum'. Dit museum was gewoonweg fantastisch. Nog nooit ben ik zo onder de indruk geweest van een museum. Verschillende kamers met elk hun verschillend thema waren aanwezig: een reeks over afrika, de evolutie, het ontstaan van Amerika (van de oversteek van aziaten op de landbrug tussen alaska en rusland tot het heden), sjieke reeks met dieren over de hele wereld. En Sue, de grootste reconstructie van een T.Rex stond daar ook.



3 uur hebben we daar rondgelopen, het dubbele zou nog niet voldoende geweest zijn. We hadden alle 3 spijt dat we dit museum moesten verlaten maar ons druk schema riep ons.

Befaamde Stuffed pizza (specialiteit van Chicago)

The Hanckock toren was het volgende. Deze toren beklommen we (met de lift welliswaar) waardoor we een mooi zicht over de stad chicago verkregen. Daar heb ik onder andere een paar ruiten gewassen (zie foto vorige blog), kwestie van wat centjes te verdienen. :)

Om de dag af te sluiten, zijn we een echte musical gaan bekijken: Wicked!! Dit is een musical die al meer dan 2 jaar full time gespeeld wordt. Elke dag is deze show uitverkocht. Knap he. Voor een zeer goed prijsje hebben we tickets kunnen krijgen. De plaatsen die we hadden waren zogezegd 'bad views', het tegendeel bleek echter waar te zijn. Enorm knappe musical werd het, vol met humor en goede muziek. Met een smile op ons gezicht verlieten we die zaal.



Donderdag werd het een shopping voormiddagje. Nadien vertrokken we richting St. Louis, waar we 'the Arch' bezochten. Dit was vrijwel het meest interessante deel van deze stad. De grootste brouwerij van de wereld: 'Budweiser', die ook in St. Louis gevestigd is, gaven we ook een bezoekje. De tour konden we niet meer meemaken aangezien we op tijd terug moesten zijn voor de landing van Elien haar ouders. Zij zijn hier een weekje geweest en hebben heeeeel wat lekkers meegebracht. Ze hebben courrier gespeeld door gerief mee te brengen dat mijn ouders hadden meegegeven voor mij. Een kilo pralinekes bijvoorbeeld staan hier nu in onze ijskast: hmmmmmmm ;)

Nu een drukke week achter de rug. Testjes gedaan en terug gekregen. Alles verloopt nog steeds prima. Alleen het wortelproject wordt haasten.
Een super leuk avondje gehad gisteren. Naar speakeasy geweest met ons amerikaans bendeke. Morgen gaan we naar 'Devil's Den' gaan wandelen/caven. Onze $5 BBQ nemen we mee.
's Avonds gaan we softball spelen tegen een ander team. Onze T-shirts hebben we vanavond al gemaakt. Onze teamnaam staat op de voorkant en onze naam achteraan: zelf opgestreken. Hopelijk blijft het een beetje hangen :)



Tot gauw.
xjes! Leaz