Super Fat Tornado Tuesday (en zoveel meer)

Nadat ik mijn blogje (en dus onrechstreeks/ongewild jullie ook) gedurende een dikke week verwaarloosd heb, ga ik dit met een fat blogberichtje proberen goedmaken!

Examenweek
Vorige week was een ambetant weekje. Ik moest studeren voor het Ugentse examen dat me vrijdag te wachten stond maar de taken en toetsen bouwden zich hier ook met een razendsnel tempo op. Moest ik maar het evenwicht proberen zoeken tussen de 2, met de prioriteit uiteraard bij het 'Clean Technology' examen.
Het hele weekend, en elk vrij momentje dat ik vond tussendoor spendeerde ik aan clean technology. Mijn lieve Belgische apartementgenootjes, Elien en Koen, maakten deze week echter nog relatief draaglijk voor mij door de kooktaken op zich te nemen. Ook geruststellende woordjes en hulp van vrienden die een examen van dit zelfde vak vorige maand gemaakt hadden hebben me geholpen. Meer dan ooit besef ik hoe belangrijk goeie vrienden zijn, jullie zijn echt super!

Vorige week zijn er niet al te veel interessante dingen te vernoemen aldus. Dinsdag ben ik met 'mijn' labo iets gaan eten in t(hank).g(od).i(t's). Friday's, op kosten van... de prof. Was gezellig, ondanks mijn vermoeidheid (van al dat nachtelijk studeerwerk).
Die lunch had echter een opmerkelijke sfeer rond zich hangen. Toen we met de auto naar het restaurant reden was het buiten 55 degrees fahrenheit (13 graden celcius), reeds 10 graden kouder dan die morgen (want het was toen t-shirt weer). Toen we buiten kwamen, zonder jas, schrokken we ons echter een bult. De thermometer in de wagen verklaarde deze bult: het was plots 32 degrees (0 graden Celcius)!
Verradelijk weertje dus.

Tipje van de dag: Draag steeds een jas in Arkansas!

De uurtjes voor het examen vrijdag waren nog wel spannend. De avond voordien besloten de weergoden namelijk om me een beetje te treiteren. Alhoewel ik normaal gezien niks liever heb dan sneeuw, was dit ietsje anders de vrijdag. Als er hier namelijk een laagje sneeuw ligt dat de wegen gevaarlijk maakt, worden alle lessen hier afgelast en is er hier niemand te bespeuren. Dit zou dus ook willen zeggen, gene Proctor en dus geen examen. Aangezien er mij exacte uren toegewezen zerden door de Belgische prof om mijn examen te doen , had ik schrik dat ik mijn examen alsnog in Augustus moest doen als ik die uren niet kon respecteren.
Vrijdagmorgen lag er dus een pakje sneeuw, maar gelukkig niet genoeg om de 'auto is ons enige vervoermiddel' amerikaantjes hier thuis te houden. Examen ging dus door!
Proctor was wel zo vriendelijk om me te komen halen zodat ik niet met fietsje door de sneeuw moest sukkelen.


Het examen zelf is zeer goed gedaan, mede dankzij mijn lieve Belgische vriendjes! :-)
De dag kon niet meer stuk,
het weekend ook niet.
Want desondanks de vermoeidheid kon ik alle opgebouwde frustraties van me afgooien en stapje in Dixon's street zetten diezelfde vrijdag.

We zijn biertje gaan drinken met proctor, Jeanna en Brittany (meisjes van mn labo die misschien naar Gent komen volgend academiejaar). Mijn eerste (bbq) hamburger heb ik daar verorberd. Hij heeft potverdorie gesmaakt :-)
Daarna zijn we (zonder Proctor) een stapje in de pubwereld gaan zetten met Britanny, haar verloofde en Adam, de broer van Jonathan. Met die Adam wilde Jonathan me al direct nen date organiseren. Grappig.
Amerikaans bier...
Tja, ik als niet-bierkenner vond dat wel in orde. Onze bierkennertjes Koen en Elien vonden het heel wat minder. Zo verkopen ze hier zelfs het bier 'Blue Moon', dat zich het nieuwe Belgische Bier noemt. Raar toch dat wij belgen er nog niet van gehoord hebben nietwaar ;-)

Vorig Weekend
Zaterdag lang geslapen en gesport in de plaatselijke fitness in ons apartementscomplex. Daarna gaan tennissen met Koen tegen 2 Brazilianen op ons plaatselijke tenniscourt. Met T-shirtje aan en sneeuw rondom het terrein, van contrast gesproken.
Het zonlicht dat ons in de steek liet zorgde voor het einde van de match, het was 1-1 in sets. Die derde werken we zeker nog af.
De ouders stegen op dat moment bijna op in Chicago richting Fayetteville.
Met de taxi (die $50 heeft gekost...) vertrokken Elien en Ik richting airport om de mama, papa, broertje Anton en nichtje Tina te verwelkomen. Net niet stonden we daar met balonnen, spandoeken en een live bandje om ze daar op te wachten. Ik was zeer blij om ze terug te zien!

Nadat ze een eerste kijkje in ons apartement genomen hadden, zijn ze een broodnadig slaapje gaan nemen in een Holiday Inn hotel 3 dichtbij mijn apartement. Ze waren moe, niet abnormaal natuurlijk voor een 20-uur lange trip!
Elien, Koen en ik besloten om nog niet direct naar bed te gaan. We waren uitgenodigd door onze Indische buren. Deze hebben een game room, met flat screen tv en dolby surround. Na een fifa spelletje gespeeld te hebben bekeken we daar 'The departed'. Eerste cinema ervaring sinds lange tijd, erg van genoten! Leuke mensen ook.
Hierdoor lag ik wel alweer maar om 4u in bedje. Toen de mama de volgende morgen belde om 9u30, om te zeggen dat ze vertrokken naar ons stulpje, wist ik even niet wat er gebeurde :-)

Zondag zijn we gaan shoppen: eerst om eten in de Wal*mart (ze hebben hun wel goed gehad met rond te kijken). Daarna naar de mall (waasland shoppingcenter in het klein :p).
'S avonds hebben we gekookt voor de ouders, anton en Tina. Mexicaans getint eten. De gaugumole is wel niet uitgedraaid zoals we gehoopt hadden. De avocado's waren nog niet rijp genoeg, waardoor onze pas gekochte mixer besloot om het reeds te begeven.
Die zijn de ouders de volgende dag echter gaan omruilen voor een nieuwe... alles kan je daar direct omruilen, ze kijken zelfs niet of er nog iets in de doos zit.
Voor die multinationals heeft zo een $10 mixer dan ook niks van waarde !

De Super Bowl vond de zondag plaats. Mensen die hun wekelijkse traditionele kerkbezoek aan de kant aan de kant laten liggen om samen met vrienden naar de finale te kijken met buffalo wings en bier, typisch fenomeen hier! We waren uitgenodigd bij Jonathan, de verloofde van Brittany thuis voor dit gebeuren eens mee te maken. Maar de familie kreeg uiteraard de voorkeur!

Deze Week

Maandag zijn mijn bezoekertjes een wandeltochtje gaan maken rond lake fayetteville (zie blog 'The Bible Belt'). Het was een typische zomerdag, waardoor de T-shirtjes al volop gedragen werden. Zelfs de mama moest grijpen naar haar hemdje omdat ze zich op dergelijk weer niet voorzien had... foutje van mij veronderstel ik aangezien ik tot hiertoe enkel vriestemperaturen meegemaakt had. Ik had dit dan ook zo doorgegeven.
Ze waren helemaal in vakantiesfeer toen ze me kwamen oppikken na mijn les, waarna ik ze een campustoerke gaf. Plots waren er 3 fotografen rondom mij. Ik voelde me niet langer de toerist hier ;-)
Toen de papa een paar studenten zag stappen, juist buiten de campus, maakte hij de opmerking 'amai, der lopen hier nogal wat toeristen rond'. Waar hij dat vandaan haalde weet ik niet want, Toeristen in Fayetteville, haha.
Toeristen in Fayetteville in februari, hahahaha!

Ze waren onder de indruk van de stadiums hier. Ook de Hogs werden volop in hun fotografisch geheugen opgeslagen, je kan er hier natuurlijk niet naast kijken.
Deze toer werd gevolgd door een diner in 'La Huerta', een mexicaans restaurant. Nadien volgde het afschied want ze vertrokken richting Memphis voor een 3-tal dagen.

Super Fat Tuesday
Dinsdag was een speciale dag, in verschillende opzichten.

Super Tuesday
Het leeft hier wel, maar minder dan ik gedacht had.
Je hebt wel mensen die rondlopen met t-shirts van obama en stickers uitdelen, berichtjes op de gsm die je aansporen om te stemmen voor in dit geval Ron Paul, slogans op paden op campus. Maar echt om te zeggen dat ze hier rondlopen met spandoeken, iets wat ik wel verwacht had, is niet aan de orde. Dat zal zijn voor in oktober.

Mensen waren niet verplicht om te stemmen, omdat het slechts de primary's waren. Er waren zeker wel gemotiveerde mensen die wisten voor wie ze gingen stemmen, maar bij vele studenten was het beslissen op het laatste moment.
Clinton jaagt bij verschillende mensen de stuipen op het lijf (dit in tegenspraak met de resultaten van Clinton in Arkansas, ofwel zijn studenten geen goede Arkansas vertegenwoordigers, ofwel heb ik met de verkeerde mensen gesproken :-)), de twijfel gaat meestal tussen McCain en Obama, alhoewel ook Ron Paul bij vele studenten erg populair is door zijn visie op de economie. Door gebrek aan media aandacht (volgens theorieen komt dit door zijn econimische punten) maakt hij echter geen kans.
De visie op de oorlog is hier meestal lachwekkend. Dat het om olie gaat dringt bij velen niet door, maar ze zijn het er wel mee ens dat er een einde moet komen aan de oorlog... omdat het een paar miliaren dollars kost per dag.
Gisteren nog gehoord bij de kapper: "It's not a bad thing that Bush is trying to help the Iraq people, but he should first take care of his own". Ze hebben echt geen idee he.

Nog niks beslist, ook al lijkt McCain het te halen bij de Republikeinen. The battle goes on bij de Democraten, ook op TV zwijgen ze er natuurlijk geen seconde over!

Fat Tuesday
Dinsdag was het ook 'fat' tuesday, de soort carnaval van hier. Dit is 1 avond, de vooravond van Aswoensdag, waar de meeste mensen rondlopen met kettingen, enkelingen zijn verkleed of hebben rare hoeden op. Als meisje kan je kettingen verdienen van mannen door te 'flashen'. Dat is je truike omhoog trekken en 1 of 2 borsten laten zien. Kheb gisteren 2 kettingen gekregen, maar niet door te flashen zenne :-) Ik heb zelfs maar 1 dikke madam haar borst zien tonen en iedereen liep rond met kettingen.
Het was leuk om fat tuesday mee te maken, het was alleen een beke koud (en tornado's in de nabijheid!) waardoor het niet zo groot was als normaal het geval is.

Tornado's
Over die tornado's gesproken, de warme zondag was blijkbaar een voorteken van iets. Geen onweer zoals in Belgie meestal volgt, maar Tornado's.
Fayetteville lijkt volgens inwoners hier meestal gespaard te blijven van die monsters door de hogere altitude van dit dorpje. De rest van Arkansas echter niet. Het dichtst bijzijnde dorpje dat een dode getroffen heeft ligt zo een 150 mijl van hier.
De ouders met broertje en Tina waren echter on the road. En toen ik op het nieuws hoorde over die 52 doden, was ik niet echt gerust!
Met de telefoon die K,E en ik hier hebben kan ik niet internationaal bellen dus ook niet de papa zijn gsm bereiken. Via skype lukte het wel, maar ze namen niet op. Dan heb ik maar iets ingesproken en gevraagd of ze me zo snel mogelijk wilden terugbellen. De papa ontving echter zo veel voice mail berichtjes dat hij ze niet beluisterde en dus ook niet terugbelde. Ik was dus een beetje in paniek aan het slaan.
Gelukkig kwam de bevrijdende telefoon na een paar uurtjes paniek. In plaats van opgelucht te reageren denk ik dat ik vrij kwaad uit de hoek kwam.
Nu begrijp ik toch wel hoe de mama haar soms moet voelen wanneer haar kindjes laat thuis komen van een nachtje uit.
Zal er meer rekening mee houden in het vervolg :-)



Ik hoop dat ik mijn achterstand een beetje goed gemaakt heb.
Blog soon!

xjes
Lease