LIES BESPEED

Memorable Memorial Weekend

2008-05-31T01:06:00.021+02:00

In Rocky Mountain national park volgde nog een leuk dagje waarin we te paard door een deel van het park trokken. Zeer leuke ervaring, al maakten de paarden het soms wel spannend met hun ongehoorzaamheid en hun schopjes. Niet gesandwiched geraken was de boodschap!

De laatste ochtend voor ons vertrek naar Denver begon met vroeg opstaan. Om 6u trokken we op pad met de hoop een mooie sunrise mee te maken, het leek ons echter niet gegund want de mist in de Rockies verbrodde het uitzicht.

Na 2 dagen Rocky Mountain national park volgde een dagje Denver waar we een beetje wouden bekomen van de zware 2 weken kamperen (want kamperen stond gelijk aan vrij weinig en vrij slecht slapen :)) door... jawel, te gaan shoppen! Althans, dat was toch het idee. Veel toffe winkels waren er echter niet te vinden. Elien heeft welliswaar 2 broeken gevonden, maar daarmee is Denver dan wel AL zijn schoon gerief kwijt ;p.

Vrijdag was the big day voor Elien, de dag om haar Amerikaanse erasmusavontuur te beeindigen en terug naar ons landje terug te keren. Voor Koen en ik zat het er nog niet op. Toen we Elien afzetten, gaf me dit wel een raar gevoel. Op dat moment zou ik toegestemd hebben als iemand me een vliegticket richting Brussel had aangeboden . Nu denk ik er echter anders over. Want veeeel meegemaakt op deze korte week. Zelfs een beetje te gek voor woorden. Read for yourself.

Toen we in de auto zaten op Denver Airport, nadat we afscheid hadden genomen van onze 3e musketier, was het even twijfelen: terug naar Fayetteville keren en passeren langs Dallas en Great White Sand Dunes NP of... naar Yellowstone gaan. Dit laatste idee sprak ons beiden veel te erg aan zodat de keuze voor de hand lag. Lang twijfelen was niet aan de orde.

Op 3 dagen en half gingen we dus rijden van Denver naar Yellowstone national park (926 km), en dan terug van Yellowstone naar Fayetteville (2203 km). Zware kost dus. Maar we hadden het er echt voor over: Old Faithful, de grote hoeveelheid aan andere Geisers en kalkterassen zien samen met zijn grote aanbod aan wilde dieren. We hadden er echt zin in!!!

Het werd echter geen tripje zonder obstakels. Het begon al met de doorrit. In het zuiden van Wyoming waren we getuige van een passerende Tornado. De twister was goed zichtbaar (zie foto). Excitement gecombineerd met schrik dat we in eentje terecht zouden komen. Dit was uiteraard een nadeel van sattelietradio en CD's die constant door onze auto boxjes zinderden; niet op de hoogte van tornadogevaar aldus. Als roadreiziger in Amerika is dit niet zo slim, beseffen we nu maar al te goed.

Het werd donker. Mooie sunset in het zuid-oosten van Wyoming (voordeel), maar in de hogere gebieden van deze noordelijke staat werd het donker en mistig (nadeel!). Dit in combinatie met de aanwezige sneeuw (langs de baan) en Stephen King scenario's die door Koen verteld werden (in de hand gewerkt door vooral de mist) maakten het vrij beangstigend om door te rijden.

Maar alles ging prima, tot er plots een Elk op de baan stond voor ons. Stokstijf stond het daar, te kijken met zijn blinkende ogen. In mijn ogen. Als je met een wagen aan 60 miles/hour aan het rijden bent, is stoppen niet direct mogelijk. Een bochtenreflex van mezelf heeft ons haarfijn rond het geparalyseerde beestje geloodsd. Gelukkig maar, anders was ons avontuurtje snel tot zijn eind gekomen. Met trillende benen (en armen) werd het even bekomen. Vanaf toen zagen we in alles langs de weg wel een of ander beest.

We plaatsten ons op een camping in Grand Teton national Park, vlak onder Yellowstone. Daar was het echter een pakje kouder dan in Utah. Het vriespunt werd zeker bereikt. Alweer vroeg wakker dus ;)

Maar de dag nadien maakte veel goed. Ondanks het verre van perfecte weer, was het puur genieten. Prachtige Geisersen hot pools zoals je ze nergens anders ziet en wilde beesten om van je stoel te vallen: bisons (die onbezorgd over straat liepen, tussen de auto's. Files waren het logische vervolg.), elk, moose, ground squirrels, en jawel... beren! Puur genieten!

Slapen was deze keer in onze wagen die omgetoverd werd tot slaapwagen; zetels plat, mattekes uitgerold en slaapzakken erop. Wat moet ne student nog meer hebben? Het bespaarde ons heel wat centjes. Zeker dit weekend want het was memorial weekend: heel Amerika komt dan buiten en de (h)motels maken hier uiteraard ge/misbruik van.

De volgende dag werd onze laatste dag al in Yellowstone. Maar we zouden hier optimaal van gaan genieten door vroeg genoeg op te staan (alweer...vermoeidheid was dus vrij goed aanwezig maar we zijn hier maar 1 keer he!). Koffieke (in tas die we in totaal 3 keer (al dan niet legaal) hervuld hebben, als dit niet economisch is). Onze trip naar de kalkterrassen (oa. Minerva terasses) werd gevolgd door een tripje langs de mooie Canyons van Yellowstone. Hier zagen we iets wat we nooit verwacht hadden: beren! Op de campings zie je overal warnings voor beren: GEEN eten buiten plaatsen, maar in geur-afsluitende dozen steken in de wagen of hoog in een boom, stilstaan als er een beer naar je toekomt, en ALS hij aanvalt terugvechten (hoe?)!. Echt verwachten dat je een beer tegenkomt doe je toch wel niet.

Als dit dan wel gebeurt, ist toch wel excitement vollen bak!

'Wow, kijk Lies, daar zit nen beer!'

En weg waren we, Koen en ik. Met onze camera uiteraard! ;) Niet te dichtbij. Maar ook weer niet te veraf, want een telelens hebben we niet. 2 waren het er, een zwarte en bruinkleurige zwarte beer. Zo een 50 meter van ons. Met een klein groepje trokken we iets dichterbij. 40 meter ver stonden we ervan denk ik. Ongeloofelijk om die in het wild bezig te zien. Oog voor ons hadden ze echter niet, gelukkig maar.

Bij deze 2 beren bleef het niet. Een volgende stop met onze auto maakten we toen er een zwarte beer in een bosje langs de weg zat. We parkeerden onze wagen en trokken wat dichterbij. Fotografen bij de vleet op deze plak. Ongeloofelijk. En lenzen dat die mannen hadden! Er stonden er daar met lenzen van soms wel ne meter lang!

Erg dicht moeten die dus niet komen om een goeie foto te hebben. Wij zaten in een andere situatie. Bij het bekijken en zijdelings volgen van de beer stond ik op een gegeven moment ENORM dicht bij de beer. Zo een 15 meter ver stond ik ervan, toen hij plots een beetje omhoog huppelde met zijn poten en besloot naar de weg te lopen. Op deze weg stonden wij dus. Toen had ik toch wel schrik, de Ranger die daar aanwezig was ook blijkbaar toen ze riep:

'Get in your car, now!'.

Ik liep snel, Koen volgde. Jammer want was mooie foto geweest. Er zijn echter belangrijkere dingen.

De beer stak de baan rustig over toen we in de wagen zaten.

Bij een volgende stop zagen we 2 beren met 2 'cubs', kleine beertjes. Heel lief, zeker toen de kleintjes in bomen begonnen klimmen. Een schaduw werd echter op dit gebeuren geworpen. Onze wagen was langs de baan geparkeerd, in nat zand. Dit nat zand, ook wel modder genoemd, zorgde er jammer genoeg voor dat onze wagen vastzat. Vastzitten in de modder, met beren 30 meter weg van je. Leuk is anders. We kregen veel hulp van andere mensen die ons aanboden om ons uit de modder te trekken. de rangers verboden ons dit echter (safety redenen...). Dit zorgde ervoor dat we een towing company moesten bellen om ons uit de miserie te sleuren.

Na veeeeeel telefoontjes naar ons autoverhuurbedrijf (enterprise) en de aangesloten verzekering (tripple A) in het rangerstation (want geen GSMontvangst in het park zelf) werd me verteld dat ze ons gingen terugbetalen. Want zo een sleepdienst laten komen naar een nationaal park kost veel geld. Toen ik de sleepdienst eerst belde, vertelden ze me dat het 300-400 dollar ging kosten. Toen ik ze vertelde dat we dit geld niet hadden, wouden ze het doen voor 250. Een andere keuze hadden we jammer genoerg niet. De rangers lieten ons geen hulp toe van anderen, en we moesten veilig uit die modder geraken zodat we richting Fayetteville konden trekken want de tijd begon te dringen. Aangezien Enterprise zei dat ze ons gingen terugbetalen zou het dus nog meevallen. De mensen achter ons zaten echter ook vast. Dit was onze schuld volgens de Amerikanen uit Lander (dorpje in Wyoming). Heel onvriendelijk waren ze tegen koen toen ik gaan bellen was. Nadien heel wat vriendelijker toen ze merkten dat ze ook wel gebruik konden maken van de door ons geregelde sleepdienst. Heb uiteindelijk nog deal kunnen maken met sleepdienst om ons voor 200 te verslepen. Is nog veel geld, maar in vergelijking met het oorspronkelijke bedrag nog relatief goed vanaf gekomen.

Na 4 uur waren we bevrijd. Opluchting alom! Klaar om de lange trip te beginnen want we hadden heel wat achterstand opgelopen! We hadden alle pech al gehad volgens ons, er kon buiten ne platten band of motorpech volgens ons niet echt veel meer mislopen. We waren mis.

Rijden, rijden, niks anders dan rijden. Slapen in de wagen (geldbesparing belangrijker dan ooit). En dan verder rijden. Schema herberekenen en aankomsttijd herschatten. Tanken, veeel tanken (en naft wordt hier steeds duurder ($4/gallon), al is hij nog steeds de helft van de Belgische prijs!). Maandagavond, rond 6 uur waren we in Kansas toen het enorm begon te bliksemen. Heel mooi om te zien, de knapste motiefkes die gevormd werden. Hoe verder we in Kansas kwamen, hoe erger het echter begon te regenen en waaien. Ongerust belden we naar Brittany om te vragen of ze iets wist van opkomende tornado's in Kansas. Het antwoord was dat er enorm veel stormen aanwezig waren. VLAK in het stuk waar we doormoesten. De FM radio aangezet, waar we een post vonden die alles op de voet volgde. Overstromingen in het stuk waar we doormoesten. Later ook branden en enkele doden. Nen ommetoer werd het dus. Die overstromingen moesten we kost wat kost vermijden. Onze wagen had namelijk GEEN 4 wheel drive (gemerkt toen we vastzaten in de modder). Om 6u16 AM dinsdagmorgen kwamen we aan in Fayetteville. Auto leeggehaald, modder uitgekuist, en wagen binnengebracht. Het voelde goed om veilig thuis te zijn! Een knuffel met koen volgde van opluchting. Direct bed in want we waren echt wel moe. Een trip om NOOIT te vergeten! Geen enkele spijt dat we naar Yellowstone gegaan zijn, was het meer dan waard! En nu zijn er na de mooie ook spannende verhalen om te vertellen aan de kindjes en kleinkindjes ;)

Eens terug, direct al naar etentjes gegaan met de vrienden hier. Zeer leuk!

Road Trip Update

2008-05-21T07:19:00.014+02:00

Onze roadtrip hier in Amerika is gewoonweg, FANTASTISCH! Al ongeloofelijk prachtige dingen gezien. De momenten die ik hier meemaak zullen me voor altijd bijblijven, dat weet ik nu al.

Om je zo goed mogelijk te laten meegenieten van de prachtige natuur die me hier al verblindt heeft, zijn hier enkele foto's van de voorbije 9 dagen. In chronologische volgorde.

NEW MEXICO
Wat een staat! Enorm verrast door zijn mooie, uitgestrekte landschap dat bedekt is met die typische struikjes. Bezochte steden: het historische Santa fe en de hoodstad Albuquerque. Mexicaanse restaurants waren jammer en raar genoeg niet te vinden.

4 STATEN PUNT
Het enige punt in Amerika waar 4 staten samenkomen: New Mexico, Arizona, Utah en Colorado. Daar moesten we uiteraard eens voet aan wal gaan zetten ;). Toeristisch uitgebuit, dat wel want 3 dollar om keer op dat 4 statenpunt te gaan staan. Later betaalden we evenveel om in Mesa Verde een mooie mesa te bezoeken met uitleg van een ranger. Uitbuiterij van jewelste!

MESA VERDE NATIONAL PARK
Mooi park, met mesa's (huisconstructies gebouwd in rotsuithollingen). De moeite waard! Hier kampeerden we voor de eerste keer. Koude nacht wel, Elien heeft zeer slecht geslapen die nacht. Al was het geen lange nacht, want om 5uur (A.M.) stonden we op om de sunrise in mesa verde te aanschouwen (en vast te leggen op foto). Zo vele mogelijk profiteren van ons vrij korte rondreis :)

BLACK CANYON NATIONAL PARK

Vrij indrukwekkende canyon (die inderdaad uit donkere rotsen bestaat). We zijn hier maar een namiddag verbleven, aangezien we iets langer in mesa verde gebleven waren. Overnachting in Grand Junction, om de volgende dag door te rijden naar het prachtige Utah.

ARCHES NATIONAL PARK

Ongeloofelijk park!!! Te mooi voor woorden. Lange wandelingen gemaakt in dit park met rode rotsen. Doel van de wandelingen: 1 van de vele natuurlijk ontstane arches. En dit onder een helder blauwe lucht. Sunset meegemaakt aan de Delicate Arch. Puur genieten!
Kamperen op kampingplaatsje naast Colorado rivier, wle geen lopend water (dus gene douches) maar dit namen we er graag bij.

CANYONLANDS NATIONAL PARK

Minder spectaculair(nu had ik al iets om mee te vergelijken natuurlijk en de lat lag hoog na Arches) maar toch nog zeer de moeite want nooit geziene canyon hier (zie foto).

BRYCE CANYON NATIONAL PARK

Wat een park, ongeloofelijk! Ben er nog steeds niet wat ik nu verkies, arches of bryce. Heeeel veel gewandeld hier, tussen de canyons ne de Hoodoos. Als ik mijn ogen sluit zie ik ze nog voor mij!

ROCKY MOUNTAIN NATIONAL PARK

Gisteren gearriveerd in Denver, vandaag naar dit nationale park gereden. Nog veeel sneeuw waardoor de helt van het park nog niet open is. Wel jammer maar de 'moose' en 'Elken' maken het spannend! Nu blijt wel dat Mousse vrij aggressief kunnen zijn, niet de dicht bijkomen is de boodschap. Goed om weten dus want lijken lieve beest'jes'.
Morgen laatste dagje Rocky mountain national park en dan naar Denver waar vrijdag Elien opstijgt.

Heeel veel succes met de examens, ik denk aan jullie!

Off to the West!

2008-05-11T10:17:00.003+02:00

Een 2- tal dagen ben ik terug op Amerikaans grondgebied. Gedurende een klein weekje ben ik in Belgie geweest, om ascheid te nemen van mijn opa die jammer genoeg overleden is op 27 April. 3 dagen voor zijn dood had ik mijn vliegticket heen-en-terug besteld, in de hoop hem nog te kunnen zien. Jammer genoeg mocht dit niet zijn. Voor de begrafenis kwam ik dan wel weer juist 'op tijd'.

In 1 week twee maal aanpassen aan een 7-uurverschil is niet simpel. Maar ik denk dat ik het vrij goed doorstaan heb. Toen ik terugkwam hier in ons apartementje, had ik gedurende 22 uur 3 uur geslapen. Fris kwam ik er dus vast en zeker niet voor. Koen en Elien vonden het blijkbaar nog niet onfris genoeg, want ze probeerden me mee te sleuren naar de plaatselijke overpoort. Leuke reisgenoten toch nietwaar ;)

De dag na mijn terugkomst gaven we hier een feestje. Een Belgian good-bye party. 170 bierkes en nen emmer vol Margharitta hadden we hier rond 22u staan. Om 4u30 was er niks meer van te bespeuren, behalve dan een goei dozijn half leeggedronken blikjes bier. Koen vond dit zo een verspilling dat hij die allemaal begon leeg te drinken. Als gevolg hiervan begon hij dan maar Belgische vlaggen op mensen hun gezicht te schilderen. Het resultaat mocht er zijn, want van de ongeveer 80 mensen die hier over de vloer gekomen zijn, pronkten er zeker 50 met onze vlag op hun face. Dit maakte er ons feestje alleen maar beter op, want het werd een schot in de roos.

Vandaag volgde het opruimen en inpakken. Inpakken voor onze road trip naar het Westelijkere deel van de VS, voornamelijk Colorado. We hebben zopas onze reis uitgestippeld. Vers van de pers dus: Amarillo (Texas), Santa Fe (New Mexico), Mesa Verde National park (Colorado), Black Canyon national park (Colorado), Colorado national monument (Colorado), Canyonlands national park (Utah), Arches national park (Colorado), Rocky mountain national park (Colorado) en Denver (Colorado) worden door de 3 Belgians bezocht. Rondtoeren met onze Jeep (die wel veeeeeeeel te veel verbruikt naar onze zin, we hadden de koferruimte jammer genoeg nodig) naar die veelbelovende panorama's, ik kijk er echt naar uit. Onze tent (die we mogen lenen van Jay), ligt in de kofer. Zo veel mogelijk gaan kamperen is de bedoeling. Maar we zien wel wat mogelijk is. Die Grizzly bears houden we wel op afstand door ons 2 weken lang niet te wassen ;)

Vandaag ook naar een Graduation geweest. Adam en Clayton studeerden af en we gingen ze aanmoedigen. Graduation, ge kent dat wel he, die zwarte kleden en het zwarte vierkantige hoedje. Scenes uit vele films. Welja, twas eens leuk om eens mee te maken. Foto's kan ik jammer genoeg niet laten zien want krijg mijn foto's momenteel niet op de pc. Die volgen later!

De examens hier zijn voorbij. Punten zijn ook al binnen (wat is dit een heel pak sneller dan in Belgie). Resultaten konden niet beter. 5 A's. Benieuwd hoe de conversie is naar de Vlaamse normen wel.

Vandaag heb ik definitief besloten om een weekje langer te blijven dan voorzien. Door het weekje Belgie tussendoor kwam het idee in me op om dat weekje te recupereren door mijn verblijf hier wat te verlengen. Ik heb het hier namelijk een beetje erg goed naar mijn zin :). Ga tijdens die week in het labo mijn onderzoek afronden en ook een beetje rondtrekken. Texas wat meer gaan exploreren is mijn idee nu. Koen blijt hier ook wat langer dus dan rijden we samen terug vanuit Denver en ga ik hem op deze manier wat langer irriteren ;)

Ik ga mijn uiterste best doen om je up to date te houden met vooral foto's.
Tot gauw dus!!

xjes Leaz

Softball, Showers and Stuff

2008-04-17T07:58:00.017+02:00

Veeel te vertellen en heeeeeeel weinig tijd. Wat is dit een probleem! Want ik wil jullie enorm graag zo goed mogelijk op de hoogte houden van de rare en minder rare maar toch toffe dingskes hier maar door al die verplichtingen (lessen, deadlines, wortels, toetsen,quizen, feestjes...) is dit geen simpel taakje. Maar hier aldus de volgende bocht waarin ik me ga wringen. Niet simpel want tis hier nu 1u snachts en heb gisteren een spier in mijne rug verrokken (door ocharme mijn boekentas op te heffen) :p

Effe de klok terug draaien.

3 Doors Down

Wat een concert! Voor de prijs van 1 kregen we maar liefst 4 concerten te zien! Je kan het vergelijken met een 1-avond-festivalleke waarin plaatselijke maar ook internationale bands kwamen spelen (Sick Puppies, Chevelle en andere groep waarvan ik de naam vergeten ben) . Elke zo een 45 minuten, behalve 3 Doors Down. die het 1.5 uur speelden maar veel minder lang leek als de andere 3 concerten. Het concert was echt eentje met alles erop en eraan. Knappe intro, een scherm achter het podium dat knappe gepaste beelden weergaf tijdens de liedjes, en de liedjes die ze speelden waren gekende afgewisseld met nieuwe liedjes van hun CD die in Mei uitkomt.Die CD wordt al zeker door lies gekocht want ik ben alleen maar mee onder de indruk gekomen van die 3 deurkes verder!

Het clipke hieronder wordt hun nieuwe single. Als dit geen unicum is :p

Na die toffe avond vond mijn lichaam dat het tijd was om ziek te worden. Ge kent dat wel he, die keelpijn gevolgd door gevoelige huid en de logische verkoudheid die volgt. Het werd er eentje van een vrij zwaar kaliber die al mijn energie wegnam, mijn stem behekste en mijn ogen futloos maakte. Daar valt mee te leven uiteraard, alleen jammer dat het juist op zijn hoogtpunt zat toen ik in Des Moines was met Koen, Jeana en Alex.

Des Moines

Des Moines is de hoofdstad van Iowa, 'the Corn state' zoals ze die hier noemen. Ook al heeft Arkansas het imago van een saaie staat te zijn (waar ik het echter totaaaal niet mee eens ben!), Iowa heeft dat nog een beetje meer. Maar ik grijp hier elke kans om een stukje meer Amerika te zien. Toen Jeana ons vroeg of we mee wilden reizen met haar naar de stad van 'the Monks' omdat ze daar naar een trouw van een vriendin ging, stemden Koen en ik direct toe. Elien bleef hier omdat het het laatste weekend was dat Maarten hier was. Een weekendje voor hen alleen konden ze zeker apprecieren :).

Na een lang auto ritje vrijdagavond/nacht van Fayetteville all the way to Des Moines (ongeveer 8uur onderweg), kwamen we toe in ons hotel in Des Moines rond middernacht. Daar zat Alex, Jeana's boyfriend ons op te wachten. Een heel toffe jongen die graag kookt. Om ons te verwelkomen had hij een stuk of 3 dessertjes gemaakt. Heel lief van hem, alleen jammer dat ik niets kon proeven... :)
In Des moines verbleven we in een vrij duur hotel, duur voor wat het was toch. Doordat we een kamer deelden met 4, was het echter nog goed betaalbaar :).

Zaterdag morgen zijn we met ons viertjes een bezoekje gaan brengen aan de zoo van Des Moines. Leuke zoo maar die van Antwerpen is wel groter. Wat leuk was aan deze zoo was dat er Walabi's en een Emu rondliep tussen de mensen, gewoon in het gras, zonder afsluitingen.

Na de zoo werden we uitgenodigd door de bruid om naar het trouwfeest te komen, aangezien we zo een lange trip gemaakt hadden en er genoeg eten beschikbaar was volgens de bruid. Koen en ik hadden echter niet de gepaste kleren bij, gene kado en we kenden ook niemand. Al die redenen bij elkaar deed ons tot het besluit komen dat we niet naar het feest zouden gaan maar in de plaats Des Moines wat meer te verkennen. Met Jeana's auto trokken koen en ik naar enkele musea: kunstmuseum en het science museum waar we een Imax filmvoorstelling bijwoonden: een documentaire over het opdrogen van de Colorado rivier. Een knappe ervaring, precies of ik zelf in de grand canyon zat. Daar moet ik dus niet meer naartoe, een trip uitgespaard dus ;)

'een' Slinger van Faucoult in des moines

Na het culturele namiddagje beloten we het Iowaanse nachtleven wat te ontdekken. Na sushi rollekes gegeten te hebben (wat ik dus alweer niet kon proeven) belandden toch wel in een Belgische pub zeker :) Daar voor het eerst in mijn leven ne Westmalle gedronken. Maar of het lekker was of niet kan ik niet zeggen want inderdaad, no taste!

Het werd een leuk avondje/nachtje maar doordat ik weigerde naar mijn lichaam te luisteren werd het een hele dag slapen in de wagen op de terugreis.

Softball

Na onze terugkeer werden we op het softball veld verwacht om onze 1e game te spelen. Als 3 belgjes tussen een groep amerikanen die alle spelregels kennen is het wel niet simpel om niet op te vallen uiteraard. Begot niet weten wat de termen 'strike', 'ball', 'forced out'... betekenen, doorlopen als dit eigenlijk niet zo een slim idee is, je 'home run' proberen uitlopen met de bat in de hand... Het zijn allemaal dingskes die ons op opvallende wijze onderscheiden van die pro's hier. Maar laat ze maar lachen, we lachen gewoon mee want de sfeer die er heerst tijdens onze zondagavondse games is super! De kick die je krijgt als die bal door jou toch verder geraakt dan home base EN binnen de lijen blijft is groot! Tzijn momenten om niet snel te vergeten!

In de week is het veel werken, in het weekend probeer ik even wat anders te doen en dat lukt aardig.

Bridal Shower

Vorig weekend een Bridal Shower meegemaakt. Dit is een feestje voor de toekomstige bruid, vrouwen onder elkaar. Jeniffer gaat in juli trouwen met Jay, 2 goede vrienden van ons ondertussen. De bedoeling van zo een 'Bridal Shower' is samenkomen met de vrouwen, babbelen, eten en kadokes geven en openmaken.

We zaten daar in een typisch Amerikaans huis in een mooi Russelville (groot meer, dat jammer genoeg opvallend vuil was, met bergen rondom die een mooi zicht creeren). Iedereen sjiek gekleed en heel vriendelijk, iets waar je nooit echt helemaal aan kan wennen. Met een groepje hebben we Jeniffer een BELGIAN waffle iron gegeven. Ze zal ons voor eeuwig en altijd herinneren als ze wafels bakt voor haar kindjes :)

Red Neck Party

Na de Bridal shower was het volgende feestje aan de beurt. Cindi, een collega van in het labo gaf een feestje voor haar verjaardag bij haar thuis. Ze woont zowat in aan de rand van Noord-West Arkansas, in het 'Red Neck' gebied aldus (de typische bevolking uit het zuiden wordt de red neck bevolking genoemd: mensen met geweren, het zware accent en de bierbuik :)). De weg naar Cindi's huis was al een voorteken. Was verrast dat we geen lekke band hadden door de slechte staat van de weg. Binnenin kreeg je echt het gevoel dat je binnenkwam in een typische Amerikaanse party: veeeeel eten, iedereen dan ook aan het eten, en vooral veeeeeel vettig eten en soda's. Ook de Wii, xbox en play station 2 die daar aanwezig waren spraken tot de verbeelding. Cindi kreeg voor haar verjaardag Rockband, een spel op playstation waarmee je met verschillende mensen in een band speelt. Een drummer, gitaar speler en zanger. Enorm leuk spel om in groep te doen maar ook enorm duur. Wel zeer verslavend, ben benieuwd hoe lang het gaat duren vooralleer het een rage wordt bij ons. Zoals het hoort bij een Red Neck party, moest er ook nu geschoten worden. Met een jachtgeweer mochten we een keertje schieten naar een paar blikjes die in een boom werden gehangen. Is wat anders dan schietkraam op de kermis natuurlijk :) Brittany's Bridal Shower Vandaag hebben we er alweer een Bridal Shower opzitten. Deze keer was het wel enkel vriendinnen onder elkaar. Geen moeders, het werd dus meer spellekes spelen met de bride to be. Er werden vragen gesteld aan Brittany die ook aan Jonathan gesteld werden, op die manier werden ze getest op de kennis die ze hebben over elkaar.

Veel Hawaiiaans eten en versiering met uiteraard weer veel pakjes. Ik en Elien hebben een kruidenrekje gegeven voor in haar keuken. Was leuk feestje!

Poker Avond

Een poker avondje met ons groepje van hier volgde. Leuk en gezellig met de overschot van het eten van de bridal shower. Ook guitar hero (Rock band maar met enkel de guitaren) was van de partij. Zorgt steeds weer voor veel fun!

Rainy April

2008-04-03T07:27:00.005+02:00

De maand april is nog maar 2 dagen ver, en er is hier op deze tijd al meer regen gevallen dan de vorige maanden... opgeteld (spring break buiten beschouwing latende). Doemdenken is uiteraard niet van mijn gewoonte, al voorspellen ze welgeteld 1 droge dag voor de komende 10 dagen. De fietstochtjes naar campus/the farm lijken plots heel wat minder tof. Maar don't get me wrong here, Arkansas blijft nog steeds geweldig!! ;-)

Door de regen is onze softball game zondag een beetje verdronken. Met een groepje Amerikanen spelen we in een softball intermeral, waarbij we tegen verschillende teams spelen. De winnaar van de poule mag verder gaan naar de kick offs, enzovoort. We mochten zondag niet spelen om het veld te besparen. Jammer.
De Belgen onder ons hier kunnen wel wat oefenen gebruiken, zowel op praktisch als actief vlak. De regels lijken niet echt zo makkelijk, hebben we hier gisteren gemerkt bij het bekijken van een baseball game op tv. We mogen onszelf niet al te belachelijk maken dus moeten we de schade hier zo goed mogelijk proberen te beperken door ons zo goed mogelijk voor te bereiden op onze ondergang :).

Vorige week naar een diner geweest waar 'food processing' bedrijshoofden, proffen en enkele studenten aanwezig waren. Het was een fancy diner, met een typische band uit het zuiden die kwam entertainen. Heel leuk avondje, waar niks op aan te merken viel, buiten het feit dat mijn sjiek naamkaartje beschamend grote fouten bevatte. Vanaf nu wordt ik aldus aangesproken met 'Laas' door mijn labgenootjes. (let ook op de foute spelling van mijn achternaam...)

Morgen staat er een concert van 3 doors down op het programma! Groep die nostalgie opwekt, ben echt blij dat ik die kan zien!

groetjes!
laas

Spring Break!

2008-03-30T08:55:00.011+02:00

Ondertussen zijn we al een weekje terug op vertrouwd grondgebied: Onze thuis in Fayetteville. De tijd lijkt hier nog sneller vooruit te gaan dan in Belgie (en niet dat het daar de dagen traag vooruit gaan bij jullie!). Zoveel te doen, en nog zoveel plannen die uitgevoerd moeten worden, zowel op vlak van school/project als op avontuurlijk gebied.

Spring break was in 1 woord GEWELDIG! Een weekje om niet snel te vergeten. Waarom dit zo is, ga ik in de hiernavolgende tekst zo goed mogelijk proberen weergeven.

Het plan was, een weekje erop uit trekken naar een grote stad. New York had ik enorm graag bezocht, de grote afstand die ons zou verplichten met een duur vliegticket te kopen, weerhield ons echter van dit plan. Chicago leek ons echter ook een toffe stad (3e grootste stad van amerika).
Onze trip werd een week op voorhand goed uitgestippeld: met de wagen zouden we naar Chicago rijden. In het heengaan zouden we passeren langs the Mammoth Cave National park (in Kentucky), Inianapolis (in Indiana) en in het weerkeren St. Louis meepikken (in de staat Missouri). Zo vertrokken we aldus, met onze gehuurde Dodge, een tof autoke die ons genoeg ruimte verschafte voor al ons eten (waaronder ook wel wat junk), kleren en allerhande documentatie (oa. USA info, den humo en wat schoolwerk voor het geval...:)).

De eerste dag werd een auto rijden dagje. Ongeveer 12uur, volgens onze atlas, zouden we moeten rijden naar Bowling Green, een stadje vlak bij de Mammoth Caves. Na 8 uur rijden waren we echter al in Nashville, dat dicht bij onze eindbestemming van de dag lag. Daardoor besloten we om in Nashville ietske te gaan eten. Dit werd een grote verrassing. Echt leuke stad met ENORM veel sfeer! Nashville is 'The city of Country Music', en dat zal ik nooit meer vergeten. Lekkere ribbekes gegeten, genoten van de omgeving en... na veel passen en twijfelen een (goedkope) cowboyhoed aangeschaft.

Na Nashville reden we verder door naar Bowling Green, waar we in een Motel 6 overnachtten. In little rock zo een maand geleden hebben we een slechte ervaring opgedaan met deze zelfde motel-keten (een naar dode honden-stinkende kamer). Door de goedkope tarieven gaven we hen echter toch nog een 2e kans. Blij dat we dit gedaan hebben want de kamer was prima in orde nu!
Het mammoth cave National Park was next. Zoals Lieven heeft vernoemd, bevat dit park inderdaad de grootste afstand grotten ter wereld (365 mijl tot hiertoe ontdekt).

We namen een 'guided tour', die we op vorhand moesten reserveren. Dit leek achteraf geen overbodige luxe want den tour was volboekt. Dit is goed nieuws voor de organisatoren die hier alleen maar rijk van worden. Als bezoeker heb je hier wel wat minder plezier in. Want veel volk betekent ook: veel lawaai in de grotten. Ietsje te veel naar mijn goesting maar wat wil je natuurlijk voor iets dat commercieel toch wel wat uitgebuit wordt.
De wandeling door de grotten duurde zo een 4-tal uurtjes. Brede paden waren aangelegd, waardoor ik me op vele momenten afvroeg wat nu al dan niet natuurlijk was. Gelukkig veranderde deze situatie na een aantal mijl wandelen door de bafaamde 'caves' die niks met mammoeten te maken hebben ('Mammoth' is synoniem voor 'gigantisch'). Het laatste stuk van de tour was indrukwekkend. De 'frozen niagara waterfalls' vormden het hoogtepunt: een 20-tal meter hoge mooie witte muur met tapijt vormende CaCo3 stalagtieten.
Na de tour besloten we zelf nog wat te gaan wandelen in het park (bovengronds). Langs the 'Green River'. Een wandeling die deugd deed.

Na het stukje natuur volgde de trip naar Indianapolis. Onderweg wel even de schrik van mijn leven opgedaan. We waren ergens in Kentucky gestopt om te tanken. Ik ging daar ook eens naar de wc, had mijn heuptasje daar even afgedaan om me veilig op de bril te placeren. Ik kroop terug in de wagen, en bij de volgende stop 9in het volgende naftstation) wou ik mijn heuptasje terug nemen. Ik vond het echter niet direct waardoor grote paniek uitbrak ter lichame Lies. Alles zat in dat zakje: internationaal paspoort, visa, geld, rijbewijs...). Geen kans dat het nog in die toilet zou liggen, mijn gedachten gingen al uit naar die belgische ambassade in washington of zo. Nadat ik echter het handschoenenkastje opengetrokken had, bleek dit de verlossing te zijn. Ik ben daar direct een vreugdendansje beginnen doen en Koen nen dikke knuffel gegeven. Hij heeft dat wel niet zo graag, maar foert, op dat moment was daar geen stoppen aan ;)

Indianapolis op zich is niet zo speciaal, maar speedway, maar ons Motelleke 6 zich bevond, bleek dit wel te zijn. Elk jaar (en dit al sinds 1909) wordt op een race circuit in dit stadje een 500 mijl lange race gehouden. Dit circuit is tijdens het jaar open als museum, een tourke op het circuit met een bus mocht ons ook niet ontgaan.

Speedway Race circuit

Na indianapolis volgde Chicago. Rond 3uur kwamen we daar toe. Na lang rondrijden hebben we uiteindelijk toch ons hostelleke gevonden: een super tof huis, dichtbij het centrum van chicago waar we een 3-persoonskamer hadden. Het had alles wat een jeugdherberg heeft: computers met internet, een keuken met een ijskast, automaten met eten in, en een locatie van waaruit je makkelijk van het openbaar vervoer gebruik kan maken. Onze wagen dropten we ergens op een parking, waar we rond de $50 betaalden voor 3 dagen. Dit is echt wel geen geld, wanneer je bekijkt dat je in het echte centrum maar liefst $16 betaalt voor 3 uur. We hadden het echt wel getroffen met dit plekje. Een hotel had ons veeeeel meer gekost, en als arm studentje... :)

De eerste avond in Chicago waren we op zoek naar een plekje om te eten. En daar is iets ongeloofelijks gebeurd. Elien, Koen en ik kozen een Italiaans restaurantje uit, dat er vrij sjiek uitzag maar qua prijs nogal meeviel. We kwamen binnen, zetten ons neer aan een tafeltje dat ons aangewezen werd door een ober. Ik zette me neer en bekeek de omgeving (ritueel voor de lokalisatie van mogelijke rare kwibussen). Ik zat amper neer toen ik iemand aan de tafel naast ons zag zitten: iemand die me bekend voorkwam. Ik keek even, en toen het tot me doordrong wie het was kon ik het amper geloven. Ik zat daar even met mijn mond vol tanden tot ik zeker was en zei tegen koen en Elien: 'mijn nonkel is hier!'.
Geen van beiden geloofden met natuurlijk want zeg nu zelf, je nonkel tegenkomen in een grootstad als Chicago, die dan nog eens op dezelfde plek, op het zelfde moment iets komt eten... de kans op het winnen van de lotto is veeel kleiner gewoon!!
Nonkel Danny was even verbaasd als ik. Zijn gezicht kon niet verbergen dat hij dit eerst ook niet kon geloven. Enkele seconden bekeek hij mij tot zijn dollar viel. 'Ik trakteer jullie zie!' was zijn reactie op dit ongeloofelijke gebeuren!
We hebben even gebabbeld over ons verblijf hier in Amerika en zijn verblijf in Chicago. Elke maand is daar voor zaken. we hadden samen een lotto biljetje moeten kopen dacht ik achteraf, het had ons misschien wel geluk gebracht :)

Voor de ongelovigen onder jullie: dit is het bewijs van onze ontmoeting :)

Het verdere verblijf in Chicago was in ! woord: amazing. Wat een stad! Het heeft gewoon alles: een mooie skyline in combinatie met een mooi zicht op het water (Lake Michigan), veel cultuur (musea, musicals), lekker eten, vriendelijke mensen en leuke winkels.

Alles hebben we dan ook gedaan wat we konden/wouden doen.
Na het etentje met nonkel danny hebben we een meisje op de trein ontmoet: Linden. Ze vroeg ons mee naar een Ierse Pub, het was namelijk St. Patrick's day! Daar dronken we groen bier en ontmoetten we enkele leuke Amerikanen die het tot acteur proberen schoppen.

De volgende dag werd het museum dag: het 'museum of temporary art' en 'museum of science and industry'. Het eerste was de moeite: veel schilderijen van internationale schilders, ook een pak belgen waren aanwezig (oa. Delveau, rubens...). Het 2e was een soort technopolis. Op zich wel interessant maar ik had er iets meer echte wetenschap van verwacht.

Op woensdag bezichten we het 'Field museum'. Dit museum was gewoonweg fantastisch. Nog nooit ben ik zo onder de indruk geweest van een museum. Verschillende kamers met elk hun verschillend thema waren aanwezig: een reeks over afrika, de evolutie, het ontstaan van Amerika (van de oversteek van aziaten op de landbrug tussen alaska en rusland tot het heden), sjieke reeks met dieren over de hele wereld. En Sue, de grootste reconstructie van een T.Rex stond daar ook.

3 uur hebben we daar rondgelopen, het dubbele zou nog niet voldoende geweest zijn. We hadden alle 3 spijt dat we dit museum moesten verlaten maar ons druk schema riep ons.

Befaamde Stuffed pizza (specialiteit van Chicago)

The Hanckock toren was het volgende. Deze toren beklommen we (met de lift welliswaar) waardoor we een mooi zicht over de stad chicago verkregen. Daar heb ik onder andere een paar ruiten gewassen (zie foto vorige blog), kwestie van wat centjes te verdienen. :)

Om de dag af te sluiten, zijn we een echte musical gaan bekijken: Wicked!! Dit is een musical die al meer dan 2 jaar full time gespeeld wordt. Elke dag is deze show uitverkocht. Knap he. Voor een zeer goed prijsje hebben we tickets kunnen krijgen. De plaatsen die we hadden waren zogezegd 'bad views', het tegendeel bleek echter waar te zijn. Enorm knappe musical werd het, vol met humor en goede muziek. Met een smile op ons gezicht verlieten we die zaal.

Donderdag werd het een shopping voormiddagje. Nadien vertrokken we richting St. Louis, waar we 'the Arch' bezochten. Dit was vrijwel het meest interessante deel van deze stad. De grootste brouwerij van de wereld: 'Budweiser', die ook in St. Louis gevestigd is, gaven we ook een bezoekje. De tour konden we niet meer meemaken aangezien we op tijd terug moesten zijn voor de landing van Elien haar ouders. Zij zijn hier een weekje geweest en hebben heeeeel wat lekkers meegebracht. Ze hebben courrier gespeeld door gerief mee te brengen dat mijn ouders hadden meegegeven voor mij. Een kilo pralinekes bijvoorbeeld staan hier nu in onze ijskast: hmmmmmmm ;)

Nu een drukke week achter de rug. Testjes gedaan en terug gekregen. Alles verloopt nog steeds prima. Alleen het wortelproject wordt haasten.
Een super leuk avondje gehad gisteren. Naar speakeasy geweest met ons amerikaans bendeke. Morgen gaan we naar 'Devil's Den' gaan wandelen/caven. Onze $5 BBQ nemen we mee.
's Avonds gaan we softball spelen tegen een ander team. Onze T-shirts hebben we vanavond al gemaakt. Onze teamnaam staat op de voorkant en onze naam achteraan: zelf opgestreken. Hopelijk blijft het een beetje hangen :)

Tot gauw.
xjes! Leaz

Short Notice

2008-03-24T15:10:00.006+01:00

Even een berichtje om te laten weten dat Fayetteville opnieuw door Belgen bewoond wordt.
Spring break was echt super! Magnifieke Mommoth (foute spelling in mijn vorige bericht, sorry daarvoor) Cave grotten, een onverwacht bezoekje aan het verrassende Nashville, interessante Indianapolis en ook Saint Louis was de moeite. Het hoogtepunt van de week heeft me zeker niet teleurgesteld: CHICAGO! Wat een stad! Daar heb ik ook wel een ongeloofelijk iets meegemaakt maar meer daarover morgen in een langer blogbericht.

Door gebrek aan tijd (straks een test, de rest van de week wordt niet veel rustiger op dit vlak) ga ik een pak meer detail posten vanavond (deze tijd). Alvast enkele foto's hier om een algemeen beeld van de week te schetsen.

Changing Times

2008-03-15T07:25:00.005+01:00

Tot hiertoe blijf ik mijn planneke mooi trekken in het steeds mooier wordende Arkansas.
Omdat alles echter niet vlekkeloos kan verlopen, was maandag eerder een uitzondering op dit planneke. Vorig weekend werd de klok hier een uur vroeger gezet, zonder het medeweten van Koen, Elien of ik.
Te laat toekomen in de les was dus het logische vervolg geweest. We hadden maandag echter afgesproken voor ontbijt met Jeana, Brittany en Rena, een meisje dat volgend semester naar België wil afzakken.
De altijd zo goed op tijd zijnde Belgen (huhum...) waren dit nu (opnieuw) niet.
Dit gaat zeker niet ten goede van de Belgische eer, maar we zaten op deze manier allemaal wel op tijd in de les ;-)

Dinsdag heb ik een echte bible study bijgewoond met een meisje uit mijn labo, Xiaou. Haar verloofde was het hoofd van deze bible study wat het wel keer leuk maakte om mee te maken. De 'study' zelf was saai. Echt wel. Als je er met 2 Belgen zou zitten, je zou je niet kunnen inhouden vant lachen. Gelukkig was dit niet zo en heb ik de bible study kunnen doorbrengen door de conversaties mee te volgen. Ongeloofelijk hoe men het hier zo serieus neemt om de bijbel tot de details toe aan het ontleden is. Op een drie kwartier hebben ze ongeveer 11 verzen door genomen. Moest je me nu vragen om de les samen te vatten, ik zou het amper kunnen.
De gesprekken met nieuwe mensen voor en na de bible study waren echter wel boeiend! :-)

In God we trust, United we stand

Ondertussen al 3 uitnodigingen gekregen om een trouw bij te wonen. Jammer genoeg vinden die feesten allemaal plaats als we al terug in België zijn. Echt héél erg jammer.

Geen enkele avond gaat hier activiteitsloos voorbij. Ofwel is het studeren geblazen, ofwel wordt het iets gaan eten/drinken met de Amerikaantjes hier. In geen van beide gevallen wordt het bedje vroeg opgezocht.

Dit zal volgende week waarschijnlijk ook niet het geval zijn. Het is hier spring break. En we zouden zot zijn als we het niet zouden doen, daarom doen we het maar. We gaan Chicago een bezoekje brengen. In het heenrijden gaan we het Mammouth cave national park in Kentucky boezoeken. In het terugkeren placeren we onze voeten een dagje in St. Louis.
Wordt zeker de moeite, en hopelijk niet te koud daar int noorden :-)

xjes!

Er gaat niks boven vlees hier bij de amrikaantjes!

Arkansas: The natural state

2008-03-04T04:55:00.008+01:00

Na de Foo Fighters avond was er niet al te veel tijd om na te genieten van het concert. Er moest namelijk plaats geruimd worden voor een ander soort genot: kampeergenot :-).
'Smorgens vroeg al stond Adam aan onze deur om ons via steenwegjes te escorteren naar White Rock Mountain (zie foto) waar we Brittany, Jonathan, Jay, Jennifer, Anna en Clayton ontmoetten. Hier maakten we samen een zeeeeeer deugddoende wandeltocht.
Roofvogels die op onze ooghoogte boven de valleien aan het zweven waren, oneindig aantal golvende bergplateaus zonder enig huis, fluitende vogeltjes zonder ook maar 1 auto die de rust verstoorde en het zonnetje dat ons verwarmde. Een scene die al die hektische momenten van de laatste maanden helpt te vergeten!

Nadat onze tenten opgesteld waren ergens in de bossen (wild kamperen is hier toegestaan), trokken we richting Scholl's lake waar even gevist werd. Even moeilijkheden met het molentje van de vislijn voor Koen, die ons flink entertainde met zijn klunzige uitgooi kunstjes :-).
Maar zonder die kers op de taart gaan we hier niet door het leven moet hij gedacht hebben: een duik in het ijskoude meer volgde. Koud was het zeker wel, lang kon Koen het dan ook niet volhouden. Maar de bewondering was er niet minder om, vraag maar aan de meisjes die Koen steeds toffer begonnen vinden :-)

Terugkeren naar onze tenten moest echter noodgedwongen zonder trofee. Daar konden Brittany en ik ook niks aan veranderen, die ook een viswaagje maakten. De visjes besloten om niet te bijten. Lag het aan ons luid gebabbel, onkunde/ongeduld van de vissers of zaten er toch geen schollen in het meer? Wie zal het zeggen.

De visserkes

Hoe dan ook, omkomen van de honger stond niet in onze woordenboek (of bijbel). Een vettige sausies (budane genaamd) die we later zouden omtoveren tot hot dog op bij kampvuur, lag op ons te wachten in de frigo box.

dat kampvuur werd mooi aangestoken. Want ja hoor, wilde kampuurtjes maken mag hier ook! Onzen 'budane' (worst met god weet wat voor vlees allemaal, rijst en spicy kruiden) werd geprepareerd, gevolgd door smore's en bananen met chocolade in. Smore's zijn de delicatessen van kampeerder hier: 2 crackers met gecarameliseerde marshmallows tussen en een stukje (Belgische) chocolade (dat smelt door die warme marshmallow). Heerlijk! Daarvoor alleen al zou je gaan kamperen :-)

Het kampvuur werd op een gegeven moment echter verstoord door geritsel in de bossen rondom ons. De mannen namen direct hun moedige taak op zich, de vrouwen bleven zo ver mogelijk van het beest (eland?) vandaan (liefst nog met het vuur tussen ons en de bosjes).
Met pillamp en leather man trokken de 5 mannen naar het lonkende gevaar (in mijn gedachten was dit al een bruine beer geworden). Na wat meer geritsel Bleek dat het een Armadillo was. Deed me direct denken aan de holiday armadillo uit een aflevering van friends waardoor ik wist dat dit goed nieuws was. Opluchting alom dus, geen bruine beer die wel een met budane, chocolade en marshmallow gevulde Belg lustte. oef!

Een klassieker der kampvuren, die steeds garant staat voor fun werd niet onaangeraakt gelaten: Truth or dare. De straf voor een niet gewillige medewerker: 'Das Boot'. Een glas in de vorm van een laars die gevuld werd met bier. Een gasbubbel ontstaat bij het (ad fundum) leegdrinken van deze bot, wat de drinker een met bier bedekt gezicht bezorgd. entertainment alom dus. Een avond/nacht/weekend om niet snel te vergeten!

Jay met 'das boot'

Na de terugkomst was het blokken geblazen. Ik had een test maandag waarvoor ik nog praktisch alles voor moest doen. Tijd is hier immers schaarser dan ooit. Nog tot stukje in de nacht aan bezig geweest en met een korte nacht achter de rug was dit niet simpel. Het heeft echter zijn vruchten afgeworpen want examen is goed gegaan vandaag!
Op deze manier is de nieuwe week alweer goed in gang gezet. Ben morgen uitgenodigd voor een bible study, ga dat zeker doen want wil dat toch eens meemaken.

xjes

(btw, internet hier wil om de 1 of andere reden geen foto's meer uploaden. Meer foto's dus binnenkort)

Foo Fightin'

2008-03-01T07:40:00.008+01:00

Wow! Ben juist terug van het Foo Fighters concert. Was echt super! Een 2 uur en half durend concert volgestoken met hun beste songs: bekende (the pretender, my hero, breakout, learning to fly) en minder bekende (let it die, cold day in the sun, come alive, free me...) songs.

Een Dave op zijn best: enthousiast rondspringend met af en toe een metal gil. Tussendoor volgden er ook een paar grappige speeches. Om de hongerige fans die mijn blogje bezoeken (Landje, An, Pepino, Anton, en niet ge-oute fans :)) te plezieren heb ik een stukje van het concert gefilmd en hier op mijn site gezet. My hero, helemaal integraal live :)

Top of the bill was het echt wel, en dat helemaal gratis. Om toch maar zelf een duitje in het zakje te doen heb ik me een T-shirtje aangeschaft van the Foo Fighters. Overpriced, dat wel maar de dollar staat historisch laag dezer dagen. Daar moet van geprofiteerd worden nietwaar ;-) It's great to be here!

Een druk weekje geweest, dat weer voorbij gevlogen is. De wortelextracties (project dat ik doe in het labo op de food science afdeling) vlotten wel maar ik heb nog veel werk voor de boeg.
De gezellige sfeer die daar heerst in het labo (Brittany, Jeana en Mariane hun fout) maakt het daar zeer prettig vertoeven! Een verjaardagscake gaan eten hoorde hier deze week bij, en zo staat er met dit labo, onder leiding van Dr. Howard een diner gepland in een voedselmachine bedrijf deze maand. Leuk.
Al dat labo babbelen is echter niet goed voor de productiviteit dus daar moet aan gewerkt worden, vooral rekening houdend met de 2 maanden die hier nog maar resten.

Vorig weekend in Hot Springs en Little Rock was zeer plezant. Little Rock (de hoofdstad van Arkansas) is op zich niet zo een mooie stad. Alleen het Clinton Libary museum was echt wel iets wat er bovenuit stak, ver boven andere zogenaamde bezienswaardigheden. Zo was er bijvoorbeeld het 'Old State House', waar men nu een museum van gemaakt had. Belachelijk wat ze hier in een museum durven zetten. Een kachel van zo een 100-tal jaar oud, bestek en kapotte borden uit het jaar... 1879. Lachwekkend als je erbij nadenkt. Op die manier kan je van vele huizen van onze grootouders een museum maken zenne!

Iets wat me vooral bijgebleven is van dit weekend is dat Amerikanen totaal geen geschiedenis kunnen aanbieden. Ze hebben wel hun civil war, alle museu wijden er dan ook heel wat kamers aan, maar niet veel meer dan dat.
Ik begrijp nu toch steeds beter waarom Amerikanen opkijken naar Europa, want dat doen ze echt wel! Goede social security, geschiedenis, mooie architectuur, GGO vrij eten,... het zijn allemaal dingen waar we toch wel fier op moeten zijn.

Hot Springs is een veel interessanter en gezelliger stadje dan Little Rock. Je voelt je er eerst en vooral al veiliger dan in de hoofdstad, en alhoewel die hot springs op zich niet zoveel voorstelt (een paar bronnen waaruit heet water ontsprong), sprak de natuur wel voor zichzelf. We hebben een enorm deugddoende wandeling gedaan, een oud badhuis bezocht, door de hot springs national forrest gegaan en naar een paardenrace gaan kijken.Om het proces zo optimaal mogelijk te beleven hebben we geld ingezet, al konden we jammer genoeg niet verbergen dat we pure leken waren. We hebben zeker een paar mensen moeten aanspreken om te vragen wat we juist moesten doen. De winst/verlies verhoudingen waren me nu volledig duidelijk maar die $5 is echter naar de iets ervarenere gokkers gegaan. Ons paardje werd pas 4e. Voor ons geld hebben we wel een leuke ervaring opgedaan waarbij we ook het paard van onze buurman rare toeren zagen uitsteken: jockey van zich gesmeten bij de start van de race. Moest ik een paard zijn, ik zou dat ook serieus overwegen...
Dit weekend wordt weer een amusant weekendje: kamperen met een groepje Amerikanen. Ziet er tof uit. Onze slaapzak ligt klaar, tenten zijn ook beschikbaar en uitschuifbare marschmallow sticks zullen blijkbaar ook van de partij zijn om Smore's te maken (een typisch kampvuur dessertje hier). Het wordt een prachtige dag en een niet te koude nacht, zo hebben we het graag! Zeker omdat mijn slaapzak me maar verwarmt tot 12°C :).

xjes!

Game For Life

2008-02-23T17:23:00.005+01:00

De hele week door was het hier 'Game for life' week. Onze (tijdelijke) universiteit (University of Arkansas) nam het op tegen de Kentucky University. Het doel: zo veel mogelijk van hun eigen studenten bloed laten geven. Nostalgie nam toch een beetje over (lees bloedserieusweek in Gent vorige November).
Waar de studenten bij ons een zakje kregen vol lekkers, kreeg de Arkansaanse student een T-shirt en gratis pizza (pepperoni or cheese). Laat me een beetje toe om te kunnen stellen dat het bij ons toch een pakje indrukwekkender was. Dit kan je dan ook zien aan de hoeveelheid donaties. Op 5 dagen tijd werden hier 1900 zakjes verzameld. En dit mede dankzij de reclame campagnes op de radio. Wij zaten ook aan dat getal, maar wel op 4 dagen en enkel radio Urgent die even wat tijd aan ons wou besteden.Mariane bloed aan het geven.

Bij ons was er ook geen competitie tussen een andere universiteit aan de gang. Aangezien het eergevoel van de studenten hier groot is wanneer het over hun universiteit/staat gaat, is dit ook wel een belangrijk punt.
Bij ons zou zo een competitie geen meerwaarde geven. Stel je voor: strijd tussen Ugent en KU Leuven. Ons universiteir 'patriotisme' is hier belange niet groot genoeg voor.
Gisteren kon je me ook vinden in de 'bloodmobile'. Ik wou mijn steentje ook bijdragen, al was er langs mijn zijde ook wel wat eigenbelang bij betrokken (gratis bloedcontrole, lees bloedplaatjes).

Als Europeaan krijg je hier echter geen kans om een leven te redden. Wanneer je meer dan 5 jaar in Europa gewoond hebt accepteren ze je hier niet als donor. Gevaar voor dolle koeieziekte. Grrr!
Je bloed wordt hier gratis gecontroleerd op cholestrolhoeveelheid. Had dat ook wel eens graag geweten.
Lang heb ik het wel niet aan mijn hart laten komen. Een T-shirt heb ik toch gekregen en dat stukje pizza... uiteraard ook ;-)

Dinsdag ben ik met koen op nachtelijk Walmark bezoek geweest met de fiets. Goed uitgedost (fluovestje, lamp, helm => zie foto) waagden we ons op de baan. 1 van onze belangrijke aankopen: een radiowekker. Dat moet me helpen om beter op te staan want mijn wekkertje (van eerste communie) blijkt niet voldoende te zijn om me op tijd uit mijn diepe slaap te doen ontwaken.
Hoop op beterschap dus :p.

We vertrekken direct naar Little Rock en Hot Springs voor een weekendje. Koen is nu om de auto die we gaan huren. Oorspronkelijk was dit niet nodig geweest, we zouden met onze buren gegaan zijn maar die lieten niks meer van zich weten. Dan maar met ons drietjes :-)

Tot maandag!

Mic Master Mind

2008-02-18T07:16:00.018+01:00

Het is een leuk weekendje geweest! Goed van start gegaan vrijdag. Ik was een uur vroeger gedaan met labo, terwijl de andere studentjes nog volop bezig waren. Ik ben hier dus blijkbaar snel, dit in tegenstelling tot mijn tempo op Belgisch niveau ;-)

Vrijdagavond was het Mix Master Mike avond. Koen en mezelf zijn hier in een plaatselijke Dixon's street pub een set van the beastie boys DJ gaan bijwonen. $23 voor een ticket. Het klinkt zotjes om zoveel te betalen voor een man waarvan ik de naam tot voor kort niet eens kende. Mic Master Mind, zo noemde ik hem donderdag nog wegens slecht gespitste oortjes. Dit tot groot schattergelach van Koen en Elien. Het loonde echter wel meer dan de moeite!
Om 22u zou het concert beginnen. MMM besloot echter om zijn entree te maken om 23u30. 2 uur lang heeft hij gedraaid. Knappe mixen volgen Koen, die zich helemaal uitleefde en zeker 80 keer het woord 'fantastisch' uitgekraamd heeft. Op een gegeven moment riep hij verbijsterd:
'amai, die speelt gewoon 5 platen tegelijk!'
Ik als niet zo grote kenner probeerde die 5 platen te zoeken maar tevergeeft, 2 vond ik er. Ik genoot vooral van de muziek die goed klonk en het gedrag van de mensen rondom mij.
Dat gedrag was wel opmerkelijk. Zeker niet iedereen staat daar voor de muziek voor dat podium. Meisjes met mini-mini rokjes, die zich vastklampen aan de dichtsbijzijnde gast. Dit heeft Koen ook mogen/moeten ondervinden. Subtiel verwijderde hij zich van zulke invloeden. Mix Master Mike kreeg immers zijn onverdeelde aandacht! En niemand zou daar verandering in brengen! :-)
Ook de mannen waren blijkbaar niet van plan om het enkel bij de muziek te houden.
'Are you here with someone?',
werd mij op een bepaald moment gevraagd door een Italiaan-achtige amerikaan. Ik wees met veel plezier naar Koen. We hebben elkaar zowaar zwaa

r geholpen! :-)

Zaterdag was het Locomation dag. Met een groepje zijn we gaan lasershooten, gocarten en rodeo

rijden.
Dit een uur lang, voor een luttele $10. Heb me echt goed uitgeleefd en eindelijk mijn 5 jaar lange gocart verlangen kunnen bevredigen. Het regende wel pijpenstelen, waardoor je als gocart bestuurder druipnat werd maar dat was het meer dan waard :).

Dagje afgesloten met gezelschapspelletjes spelen met de 3 Belgjes en de 3 Amerikaantjes (Brittany, Adam en Jonathan). Een soort trivial persuit gespeeld, int engels welliswaar. Vooral de woordpuzzels en tekenopdrachten leken door een kleine taalbarriere niet zo simpel te zijn :p.

De 7e week hier gaat van start. Het gaat enorm snel. Ik probeer manieren te vinden om die tijd wat te vertragen maar ben er nog niet echt uit hoe dat te doen.
Voorstellen zijn altijd welkom ;-)

xjes!
Lease

The TWAC-team

2008-02-10T22:52:00.000+01:00

Op een zeer vroeg uurtje zaterdagmorgen heeft het TWAC-team Fayetteville (en dus ook mij, wegens onze tot mei durende verbintenis) verlaten. Het was een zeer geslaagd bezoekje :-).
Dankzij ditzelfde TWAC-team (en de ouders van Elien en Koen) puilt onze keukenkast nu uit van de BELGISCHE chocolade, normaal gezien voldoende om onze verslaving te bevredigen gedurende ons verdere verblijf.
Ook andere spulletjes die ik hier een beetje miste zijn nu in mijn bezit (harde schijf, fluo vestje om op te vallen op de fiets, fietsklem, bouillon blokjes,... :-)). Het is hier goedgekeurd door de mama en papa, waardoor ze nu in hun Belgische bedje op hun beide oren kunnen slapen dat het hier wel goed komt met mij ;-).

Valentijn, dat ontglipt je hier niet. Een hele winkelgang wordt hieraan gewijd... commercialisering!

Die TWAC staat trouwens voor Tina,Walter,Anton en Christine. Ze zijn zelf met die naam op de proppen gekomen en noemen zichzelf mijn fanclub.
Er heerst echter een beetje ongenoegen langs hun kant over de gepubliceerde foto's, die geen volledig beeld zouden geven over de schade die de tornado van vorige week heeft achtergelaten in het zuiden. Bij deze zal ik dit foutje goed maken.
Onderstaande foto's zijn trouwens auteursrechtelijk beschermd op naam van mijn fanclub.

De amerikaanse pers was blijkbaar ook ter plaatse om ramptoerist te spelen.

Gisteren ben ik met E&K, Brittany, Jonathan, Adam en Jay naar 'Speak easy' (plaatselijke 'coulissen') geweest. Was leuk avondje waarbij ik tot de constatatie gekomen ben dat fuifzaaltjes zoals je er veel hebt in België, hier niet zo populair zijn. Speak easy staat hier bekend als de 'dansclub' van fayetteville maar is vrij bescheiden.
We zijn in een tof groepje terecht gekomen, echt leuke mensen! Speak easy sloot (net als andere cafétjes hier) om 2u, waarna we (amerikaanse) wafels gaan eten zijn in het huisje van Adam en Jay.

Juist terug van een echte katholieke kerkviering. Bijna identiek als bij ons, al zijn de liedjes hier wel moderner. Na de mis gratis eten, was nog lekker. Als ik dat op voorhand had geweten had ik wel wat meer geld in het mandje gegooid. Ik heb het echter beperkt tot $1, onwetende dat er zo een maaltijd ging volgen... God vergeef me :)

Super Fat Tornado Tuesday (en zoveel meer)

2008-02-07T18:07:00.000+01:00

Nadat ik mijn blogje (en dus onrechstreeks/ongewild jullie ook) gedurende een dikke week verwaarloosd heb, ga ik dit met een fat blogberichtje proberen goedmaken!

Examenweek
Vorige week was een ambetant weekje. Ik moest studeren voor het Ugentse examen dat me vrijdag te wachten stond maar de taken en toetsen bouwden zich hier ook met een razendsnel tempo op. Moest ik maar het evenwicht proberen zoeken tussen de 2, met de prioriteit uiteraard bij het 'Clean Technology' examen.
Het hele weekend, en elk vrij momentje dat ik vond tussendoor spendeerde ik aan clean technology. Mijn lieve Belgische apartementgenootjes, Elien en Koen, maakten deze week echter nog relatief draaglijk voor mij door de kooktaken op zich te nemen. Ook geruststellende woordjes en hulp van vrienden die een examen van dit zelfde vak vorige maand gemaakt hadden hebben me geholpen. Meer dan ooit besef ik hoe belangrijk goeie vrienden zijn, jullie zijn echt super!

Vorige week zijn er niet al te veel interessante dingen te vernoemen aldus. Dinsdag ben ik met 'mijn' labo iets gaan eten in t(hank).g(od).i(t's). Friday's, op kosten van... de prof. Was gezellig, ondanks mijn vermoeidheid (van al dat nachtelijk studeerwerk).
Die lunch had echter een opmerkelijke sfeer rond zich hangen. Toen we met de auto naar het restaurant reden was het buiten 55 degrees fahrenheit (13 graden celcius), reeds 10 graden kouder dan die morgen (want het was toen t-shirt weer). Toen we buiten kwamen, zonder jas, schrokken we ons echter een bult. De thermometer in de wagen verklaarde deze bult: het was plots 32 degrees (0 graden Celcius)!
Verradelijk weertje dus.

Tipje van de dag: Draag steeds een jas in Arkansas!

De uurtjes voor het examen vrijdag waren nog wel spannend. De avond voordien besloten de weergoden namelijk om me een beetje te treiteren. Alhoewel ik normaal gezien niks liever heb dan sneeuw, was dit ietsje anders de vrijdag. Als er hier namelijk een laagje sneeuw ligt dat de wegen gevaarlijk maakt, worden alle lessen hier afgelast en is er hier niemand te bespeuren. Dit zou dus ook willen zeggen, gene Proctor en dus geen examen. Aangezien er mij exacte uren toegewezen zerden door de Belgische prof om mijn examen te doen , had ik schrik dat ik mijn examen alsnog in Augustus moest doen als ik die uren niet kon respecteren.
Vrijdagmorgen lag er dus een pakje sneeuw, maar gelukkig niet genoeg om de 'auto is ons enige vervoermiddel' amerikaantjes hier thuis te houden. Examen ging dus door!
Proctor was wel zo vriendelijk om me te komen halen zodat ik niet met fietsje door de sneeuw moest sukkelen.

Het examen zelf is zeer goed gedaan, mede dankzij mijn lieve Belgische vriendjes! :-)
De dag kon niet meer stuk,
het weekend ook niet.
Want desondanks de vermoeidheid kon ik alle opgebouwde frustraties van me afgooien en stapje in Dixon's street zetten diezelfde vrijdag.

We zijn biertje gaan drinken met proctor, Jeanna en Brittany (meisjes van mn labo die misschien naar Gent komen volgend academiejaar). Mijn eerste (bbq) hamburger heb ik daar verorberd. Hij heeft potverdorie gesmaakt :-)
Daarna zijn we (zonder Proctor) een stapje in de pubwereld gaan zetten met Britanny, haar verloofde en Adam, de broer van Jonathan. Met die Adam wilde Jonathan me al direct nen date organiseren. Grappig.
Amerikaans bier...
Tja, ik als niet-bierkenner vond dat wel in orde. Onze bierkennertjes Koen en Elien vonden het heel wat minder. Zo verkopen ze hier zelfs het bier 'Blue Moon', dat zich het nieuwe Belgische Bier noemt. Raar toch dat wij belgen er nog niet van gehoord hebben nietwaar ;-)

Vorig Weekend
Zaterdag lang geslapen en gesport in de plaatselijke fitness in ons apartementscomplex. Daarna gaan tennissen met Koen tegen 2 Brazilianen op ons plaatselijke tenniscourt. Met T-shirtje aan en sneeuw rondom het terrein, van contrast gesproken.
Het zonlicht dat ons in de steek liet zorgde voor het einde van de match, het was 1-1 in sets. Die derde werken we zeker nog af.
De ouders stegen op dat moment bijna op in Chicago richting Fayetteville.
Met de taxi (die $50 heeft gekost...) vertrokken Elien en Ik richting airport om de mama, papa, broertje Anton en nichtje Tina te verwelkomen. Net niet stonden we daar met balonnen, spandoeken en een live bandje om ze daar op te wachten. Ik was zeer blij om ze terug te zien!

Nadat ze een eerste kijkje in ons apartement genomen hadden, zijn ze een broodnadig slaapje gaan nemen in een Holiday Inn hotel 3 dichtbij mijn apartement. Ze waren moe, niet abnormaal natuurlijk voor een 20-uur lange trip!
Elien, Koen en ik besloten om nog niet direct naar bed te gaan. We waren uitgenodigd door onze Indische buren. Deze hebben een game room, met flat screen tv en dolby surround. Na een fifa spelletje gespeeld te hebben bekeken we daar 'The departed'. Eerste cinema ervaring sinds lange tijd, erg van genoten! Leuke mensen ook.
Hierdoor lag ik wel alweer maar om 4u in bedje. Toen de mama de volgende morgen belde om 9u30, om te zeggen dat ze vertrokken naar ons stulpje, wist ik even niet wat er gebeurde :-)

Zondag zijn we gaan shoppen: eerst om eten in de Wal*mart (ze hebben hun wel goed gehad met rond te kijken). Daarna naar de mall (waasland shoppingcenter in het klein :p).
'S avonds hebben we gekookt voor de ouders, anton en Tina. Mexicaans getint eten. De gaugumole is wel niet uitgedraaid zoals we gehoopt hadden. De avocado's waren nog niet rijp genoeg, waardoor onze pas gekochte mixer besloot om het reeds te begeven.
Die zijn de ouders de volgende dag echter gaan omruilen voor een nieuwe... alles kan je daar direct omruilen, ze kijken zelfs niet of er nog iets in de doos zit.
Voor die multinationals heeft zo een $10 mixer dan ook niks van waarde !

De Super Bowl vond de zondag plaats. Mensen die hun wekelijkse traditionele kerkbezoek aan de kant aan de kant laten liggen om samen met vrienden naar de finale te kijken met buffalo wings en bier, typisch fenomeen hier! We waren uitgenodigd bij Jonathan, de verloofde van Brittany thuis voor dit gebeuren eens mee te maken. Maar de familie kreeg uiteraard de voorkeur!

Deze Week

Maandag zijn mijn bezoekertjes een wandeltochtje gaan maken rond lake fayetteville (zie blog 'The Bible Belt'). Het was een typische zomerdag, waardoor de T-shirtjes al volop gedragen werden. Zelfs de mama moest grijpen naar haar hemdje omdat ze zich op dergelijk weer niet voorzien had... foutje van mij veronderstel ik aangezien ik tot hiertoe enkel vriestemperaturen meegemaakt had. Ik had dit dan ook zo doorgegeven.
Ze waren helemaal in vakantiesfeer toen ze me kwamen oppikken na mijn les, waarna ik ze een campustoerke gaf. Plots waren er 3 fotografen rondom mij. Ik voelde me niet langer de toerist hier ;-)
Toen de papa een paar studenten zag stappen, juist buiten de campus, maakte hij de opmerking 'amai, der lopen hier nogal wat toeristen rond'. Waar hij dat vandaan haalde weet ik niet want, Toeristen in Fayetteville, haha.
Toeristen in Fayetteville in februari, hahahaha!

Ze waren onder de indruk van de stadiums hier. Ook de Hogs werden volop in hun fotografisch geheugen opgeslagen, je kan er hier natuurlijk niet naast kijken.
Deze toer werd gevolgd door een diner in 'La Huerta', een mexicaans restaurant. Nadien volgde het afschied want ze vertrokken richting Memphis voor een 3-tal dagen.

Super Fat Tuesday
Dinsdag was een speciale dag, in verschillende opzichten.

Super Tuesday
Het leeft hier wel, maar minder dan ik gedacht had.
Je hebt wel mensen die rondlopen met t-shirts van obama en stickers uitdelen, berichtjes op de gsm die je aansporen om te stemmen voor in dit geval Ron Paul, slogans op paden op campus. Maar echt om te zeggen dat ze hier rondlopen met spandoeken, iets wat ik wel verwacht had, is niet aan de orde. Dat zal zijn voor in oktober.

Mensen waren niet verplicht om te stemmen, omdat het slechts de primary's waren. Er waren zeker wel gemotiveerde mensen die wisten voor wie ze gingen stemmen, maar bij vele studenten was het beslissen op het laatste moment.
Clinton jaagt bij verschillende mensen de stuipen op het lijf (dit in tegenspraak met de resultaten van Clinton in Arkansas, ofwel zijn studenten geen goede Arkansas vertegenwoordigers, ofwel heb ik met de verkeerde mensen gesproken :-)), de twijfel gaat meestal tussen McCain en Obama, alhoewel ook Ron Paul bij vele studenten erg populair is door zijn visie op de economie. Door gebrek aan media aandacht (volgens theorieen komt dit door zijn econimische punten) maakt hij echter geen kans.
De visie op de oorlog is hier meestal lachwekkend. Dat het om olie gaat dringt bij velen niet door, maar ze zijn het er wel mee ens dat er een einde moet komen aan de oorlog... omdat het een paar miliaren dollars kost per dag.
Gisteren nog gehoord bij de kapper: "It's not a bad thing that Bush is trying to help the Iraq people, but he should first take care of his own". Ze hebben echt geen idee he.

Nog niks beslist, ook al lijkt McCain het te halen bij de Republikeinen. The battle goes on bij de Democraten, ook op TV zwijgen ze er natuurlijk geen seconde over!

Fat Tuesday
Dinsdag was het ook 'fat' tuesday, de soort carnaval van hier. Dit is 1 avond, de vooravond van Aswoensdag, waar de meeste mensen rondlopen met kettingen, enkelingen zijn verkleed of hebben rare hoeden op. Als meisje kan je kettingen verdienen van mannen door te 'flashen'. Dat is je truike omhoog trekken en 1 of 2 borsten laten zien. Kheb gisteren 2 kettingen gekregen, maar niet door te flashen zenne :-) Ik heb zelfs maar 1 dikke madam haar borst zien tonen en iedereen liep rond met kettingen.
Het was leuk om fat tuesday mee te maken, het was alleen een beke koud (en tornado's in de nabijheid!) waardoor het niet zo groot was als normaal het geval is.

Tornado's
Over die tornado's gesproken, de warme zondag was blijkbaar een voorteken van iets. Geen onweer zoals in Belgie meestal volgt, maar Tornado's.
Fayetteville lijkt volgens inwoners hier meestal gespaard te blijven van die monsters door de hogere altitude van dit dorpje. De rest van Arkansas echter niet. Het dichtst bijzijnde dorpje dat een dode getroffen heeft ligt zo een 150 mijl van hier.
De ouders met broertje en Tina waren echter on the road. En toen ik op het nieuws hoorde over die 52 doden, was ik niet echt gerust!
Met de telefoon die K,E en ik hier hebben kan ik niet internationaal bellen dus ook niet de papa zijn gsm bereiken. Via skype lukte het wel, maar ze namen niet op. Dan heb ik maar iets ingesproken en gevraagd of ze me zo snel mogelijk wilden terugbellen. De papa ontving echter zo veel voice mail berichtjes dat hij ze niet beluisterde en dus ook niet terugbelde. Ik was dus een beetje in paniek aan het slaan.
Gelukkig kwam de bevrijdende telefoon na een paar uurtjes paniek. In plaats van opgelucht te reageren denk ik dat ik vrij kwaad uit de hoek kwam.
Nu begrijp ik toch wel hoe de mama haar soms moet voelen wanneer haar kindjes laat thuis komen van een nachtje uit.
Zal er meer rekening mee houden in het vervolg :-)

Ik hoop dat ik mijn achterstand een beetje goed gemaakt heb.
Blog soon!

xjes
Lease

Study Time

2008-01-27T10:18:00.000+01:00

Tis niet dat ik inspiratieloos geworden ben.
Er valt namelijk nog flink wat te bloggen over die amerikaantjes.

Op het moment is het echter studeren geblazen. Ik heb 'verwijten' naar mijn hoofd geslingerd gekregen dat ik er weer goed vanonder gemuisd ben, (vanonder die examens die nu nog volop aan de gang zijn aan den Ugent dus). Maar bij deze zal ik dan toch weer een beetje solidair zijn :-)
Hierdoor ga ik dus niet te veel tijd besteden aan dit blog berichtje.

Ik heb hier vrijdag een Belgisch examen, dat prof. Dewulf met zijn vriendelijke groeten doorfaxt naar hier. Dr. Andy Proctor zal mij superviseren zodat ik niet afkijk of iets dergelijks...
Maar dus, voor ik dat examen ga doen moet ik nog heel wat blokken.
Bij deze ga ik jullie tevreden moeten stellen met een fotootje uit de oude doos (lees Memphis weekend).

Voor de liefhebbers... er staan heel wat nieuwe foto's van dit zelfde weekend op photobucket.

Elien heeft al veel geslapen, maar voelt zich zeker nog niet optimaal.
Hopen op en magische zondag!

xjes!
Lease

Washing up

2008-01-24T08:28:00.000+01:00

Er zijn zo van die dingen die je wel al beseft, maar die eens te meer tot je doordringen wanneer je ermee geconfronteerd wordt: de belangrijke en moeilijke taken van de mama!
1 van deze alom bekende taken is: WASSEN.
Vorige week had ik al eens een bescheiden wasje gedaan: paar broeken en truis.
Nu was het de beurt aan het ondergoed.
Daarmee is het niet zo goed uitgedraaid.
Koen zijn sokken en ondergoed werden samen gesmeten met mijn ondergoed en sokken.
Allemaal gekleurd dachten we, geen probleem é.
Koen zijn sokken zijn echter wollen sokken waardoor het ondergoed nu zo een beetje haar heeft gekregen.
Ook hebben die een hele nacht en halve dag in natte toestand in de wasmachine gezeten, waardoor er harig, stinkend ondergoed uit de trommel is gekomen.
Een 2e wasbeurt was dan ook nodig, nu zonder de wollen sokken welliswaar.
Al doende leert men.
Als dat haar maar niet blijft groeien...

Vandaag testje gehad, 2e al van dat vak. 5 vragen. Als er 3 juist zijn heb je al al je punten verdiend, als je er meer juist hebt heb je bonuspunten. Vrij makkelijk.

Elien kwam thuis vandaag met koorts, oorpijn, hoest en pijnlijke longen bij het ademen. Ze is nu goed aan het bijslapen, maar als het morgen niet beter is gaan we samen naar het health center, gratis doktoren ter onze beschikking. Als dat geen luxe is!

Verder nog een reactie op 1 van de reacties op een vorig artikel:
pap zei:
"We moeten namelijk toch wel een kanjer van een verkeerde opvatting corrigeren
...
ineens viel mijn oog op een kanjer van een onwaarheid. Ik weet niet of het wel degelijk 7'512 km verder is, maar wat ik zeker weet is dat je leventje zich niet 7 uur vroeger afspeelt, maar ECHT WEL 7 uurtjes later. En om correct te zijn, t.o.v. de coordinated Universal Time UTC slechts 6 uur.
Arkansas = UTC -6
Als je het er niet mee eens bent, zoek het dan effe verder op, mijn bron was de Wikipedia."

reactie lies:
Ik ben het hier toch niet helemaal mee eens zenne. Mijn leventje speelt zich toch wel degelijk 7 uur VROEGER af dan jullie leventje in België. Die in België moet er voor de volledigheid misschien wel bij dus bij deze is dat geschaffen!
Bij wijze van voorbeeld: nu is het hier dond. 1u45, bij jullie dond. 8u45.
Die dond. omstreekt 8u45 moet hier nog komen dus ik leef hier vroeger dan jullie dacht ik zo ;-)
Ik veronderstel dat de Belgische lezer niet echt een boodschap heeft aan die Greenwich notatie, dat vergt opzoekwerk en dergelijke, iets wat alleen de freakjes doen bij het lezen van een doodgewone blog, nietwaar ;-)
Correct me if I'm wrong! :p

Slaapwel!
xjes Lease

City Of Blues

2008-01-23T08:47:00.000+01:00

Twijfel, twijfel.
Tis hier al bloedserieuze bedtime. Ik lig hier dan ook in mn double sized, krakend bed met de laptop in upright position. Een wijze beslissing zou zijn: slapen gaan.
Na het lezen van jullie super toffe reacties echter, heb ik toch maar besloten om mijn bioritme (nog maar eens) overhoop te halen om jullie wat beter up to date te houden.

Ik heb namelijk merkwaardig nieuws te brengen (zie verder) (en dit op eenzelfde dag als het shockerende Heath Ledger en Justine Henin verhaal, waar gaat dat toch naartoe...)!

Onmiddelijk na mijn laatste post (Koen en Elien waren op mij aan het wachten waardoor mijn zinstructuur over Elien aan het fietsrek binden niet echt klopte, excuses hiervoor!), zijn we vertrokken richting Memphis.
Voor de echte trip van start ging, namen nog een pitstop in de Wal*mart (onze stamshop ondertussen) voor wat brood, drank, koekjes, fruit en m&m's. Kwestie van ons budget wat in toom te houden op vlak van ontbijt en honger-aanvallen die getemd moesten worden.
Koen reed. Ik en Elien (en waarschijnlijk ook Koen) stapten echter uit de wagen op de wal*mart parking met trillende benen.
Was het de automatiek, of de man in Koen die haar op zijn tanden wou laten zien? Misschien wel een combinatie van de 2.
Zonder overdrijven, we hebben min of meer de rit van ons leven meegemaakt!
Tot 2 keer toe zijn we nipt ontsnapt aan een meer dan innige aanraking met een andere carrosserie.
Geduld is een mooie kunst, zeker als je een drukke baan moet oversteken. De autorit werd verder gezet door mezelf en Elien, zonder protest van Koentje.

Tussenstop in Little Rock (hoofdstad van Arkansas) na een 3-tal uurtjes rijden. Hier hadden we een goedkoop hotel geboekt ($53). Dit hotel, zoals je ze ziet in de filmkes, lag vlak aan road 40, die ons de dag nadien weer mooikes richting Memphis zou leiden.
De wegen zijn breed hier. Maar wanneer je naast zo 1 van de vele monstertrucks rijdt, is dat zeker niet iets om rauwig om te zijn! Dit is toch wel 1 van de dingen waarvan we blij moeten zijn dat ze niet rondtoeren op onze Europese wegen, ondanks hun toch wel imposante vertoning die de moeite waard is om eens met je ogen over te glijden.

De volgende morgen, na een ontbijtje brood en choco (the cheap way), stapten we opnieuw in onze goed-geurende Kia. 2,5 uurtjes later reden we Memphis binnen via een brede brug over the Mississippi. Skyscrapers en het Memhisiaanse Louvre eisten onze aandacht op. Mooi.

Een stop in het 'Welcome center of Tennessee' bezorgde ons de nodige informatie over 'the city of Blues' én een gratis parking (met bijhorende security!)!
We gingen op verkenning: wandelingetje langs de mississippi met daarna een bezoekje aan de alom bekende Beale street.
Er heerste een heerlijke sfeer in dit straatje. Blues en Rock 'n Roll muziek galmde uit de boxjes van enkele café's. De kriebels voor het verkennen van 'Beale street by night' namen toe.
Na een lunchje gingen we naar de Sun studio's: de opnamestudio's, waar Elvis, Johny Cash, Jerry Lee Lewis het zonlicht zagen. Ook U2 heeft hier een paar albumtracks opgenomen.
Tof. Maar uiteraard ook wel commercially uitgebuit: zelf een track opnemen is daar geen probleem, mits 'bescheiden' betaling uiteraard.

The peabody hotel was de volgende stop. Van Jeanna, een studente die in 'mijn' labo werkt, had ik de tip gekregen om dit plekje zeker te gaan bezoeken. Er zouden daar speciale eenden vertoeven die om 11u en 17u respectievelijk op en van de rode loper komen gewandeld.
Ik had er veel van verwacht, ook omdat iedereen er zo 'crazy' over deed.
Ik deed er dan ook wel een beke 'crazy' over, en wou die eendjes dan ook per se zien. Koen en Elien sleurde ik dan maar mee.
Dit bleek echter een grote overroeping te zijn. Er zwommen daar 5 eendjes in die vijver op het middenpleintje van het Peabody hotel (kamer voor $300/nacht). Om 16u50 kwamen we daar toe en het stond daar stamvol met jonge, oude, en piepjonge mensen. Klaar om de eendjes te zien buitenwandelen. Om 17u kwam er een 'eendentemmer' (met zweepje en al) uit de lift om de eendjes te komen halen. Ik kon niks zien maar juist genoeg om te spreken van een overroeping.
Er is maar iets kleins nodig om er iets groots van te maken blijkbaar ;-)

'S avonds was het nog maar eens tijd om te eten. We stevenden af naar het 'wereld' beroemde Rendez Vous restaurant: wereldberoemde ribbekes!
Staat in alle boekjes en ook de mensen hier associeren dit direct met Memphis.
Na ongeveer een uur wachten in een overvolle kamer, was er plaats in het restaurant.
Enorm malse ribbekes, lekker gekruid: het loonde de moeite. De papieren borden en gebrek aan groentjes waren echter een minpunt.
Foto's in de kast wezen erop dat Mr. President Bush hier een tijdje geleden ook komen eten is met de Prime Minister van Japan. De ober daar wist ons te vertellen dat er speciale proevers werden meegebracht door Bush himself. Als die doodvielen was dit dus geen al te goed teken.
Ook scherpschutters werden op het dak geplaatst en bussen barricadeerden de deuren. Zotte mensjes, die amerikaantjes.

Na het binnenspelen van die ribbekes, was het tijd voor Beale street.
We waren op zoek naar Jazz, blues of rock 'n roll muziek.
Niet simpel, zo bleek. Want we hoorden van overal overpoort muziek. En daarvoor waren we niet naar Beale street gekomen dacht ik zo.
Na een zoektochtje, kwamen we in een bruine kroeg met een oud Jazz groepje dat daar aan het spelen was. Authentiek, zo voelde het aan. Dit paste echt wel in the picture en bracht het nodige muzikale genot met zich mee!
Nadien volgde een Rock 'n Roll optreden met een super begaafde contrabas-bespelende zuiderling. Ongeloofelijk knappe muziek, die je niet snel loslaat! De smoelentrekkende leadzanger namen we er graag bij ;-)

Waarschuwingen van oa. Jeanna voor een onveilig Memphis, vooral 'snachts zorgde voor de benodigde waakzaamheid onder ons 3en. Parking dicht bij Beale Street, hoteldeur op slot en weglopen als we verdachte mensen zagen. Ge kunt maar nie voorzichtig genoeg zijn! :-)

De volgende dag werd een bezoekje aan Graceland was het eerste op onze 'to do list'. Enkele uurtjes hebben we hier vertoefd waardoor ik toch een beetje het gevoel kreeg dat ik Elvis een beetje ken. Kan dus niet, tis allemaal inspelen op de emoties natuurlijk. Maar het werkt. Bijna had ik daar die souveniershop leeggekocht, totdat de zinnige Lies tot leven kwam die besloot dat ze al genoeg geld had uitgegeven en het toch allemaal rommel was ;-)

Maar dus nu het grote nieuws waarover ik reeds gesproken had.
Kheb overal gekeken: onder zijn bed, achter zijn gordijnen, onder zijn keukentafel, in zijn racket ball kamer, in de paardenstal... Kheb hem nergens gevonden.
De enige plek waar ik niet heb kunnen kijken is in zijn graf.
Het moet dus wel degelijk kloppen:
ELVIS IS DOOD!!

Na Graceland hebben we het Civil Rights Museum een bezoekje gebracht. Dit is de plaats waar Martin Luther King doodgeschoten is mét ook de kamer vanwaar diene Ray geschoten heeft, the bastard. Het hotel van toen is nu omgebouwd tot een museum en was enorm interessant.
Lies was echter amper aan 1/10 van het museum geraakt tot men besloot om het te sluiten.
Jammer want dit had toch wel dat tikkeltje meer dan graceland...

Nota aan de wedstijd deelnemers: laat je niet afschrikken door al die dreigementen. De aanhouder wint zou ik zeggen maar laat vooral je studieschema er niet voor, das toch wel dat tikkeltje belangrijker!!

Slaapwellekes en tot gauw!
xjes Lease

Goin' to Elvis

2008-01-19T01:21:00.000+01:00

Snel een berichtje vooralleer ik jullie voor een 3-tal dagjes gerust ga laten.
Ben juist onze wagen voor het weekend gaan halen bij een autoverhuurbedrijf: een glanzend witte Kia staat nu op onzen oprit, een auto die behoort tot een hogere prijsklasse dan waarvoor we betaald hebben.
Die lagere (=laagste) prijsklasse was uitverkocht waardoor we gratis zijn gepromoveerd ;-)
We hebben dus weeral chance.
Er staan nog maar 5300 kilometers op en hij ruikt fris, genen tabacco geur dus, oef! :-)

Snelnieuws van de dag:
Koen zijnen fiets, waar hij zo fier op was is gestolen... voor onze deur.
Koen loopt hier volgens Elien de hele dag al een beetje vies van.
Elien en mijn fiets zijn nu stevig aan elkaar geknoopt om verdere smerige diefstal te vermijden.

Labo gehad vanmiddag. Alles ok, we moesten enkel E.Coli innoculeren.
Ik was goed bezig zenne: was als 3e persoon van de 20 en nog wat studenten klaar met innoculeren.
Toch was ik alweer als 1 van de laatsten buiten. We hebben daar namelijk kastjes die gesloten zijn met van die draaisloten, vast en zeker bekend bij jullie.
Ik had er echter nog nooit mee gewerkt en kreeg het ook verre van open.
Na een kwartier sukkelen heb ik het echter wel kunnen openen.
Eerst met de klok meedraaien!! Kga het nooit meer vergeten!
Een slotenkraker zal ik echter nooit worden...

Tot Dinsdag!!
xjes Lease

Freedom of speech

2008-01-17T19:47:00.000+01:00

Shame on me!
Het is 2 dagen geleden dat ik nog iets op mijn blogje heb gezet.
De hoeveelheid werk begint hier al toe te nemen. Ze hebben hier een beetje te kampen met de middelbare/hoge school mentaliteit: veel werkjes en toetsjes om de aandacht van de student er toch maar bij te houden. Als je Belgische unief gewoon bent is dit dus wel effie wennen!
De eerste weekjes profiteren van de vrijheid... forget it ;-) (alhoewel... zie verder)!!
Ook de lectuur die ik hier krijg om me klaar te stomen voor mijn project moet zo snel mogelijk doorgenomen worden en das al heel pakje.
Dat in combinatie met sociale contacten leggen en onderhouden, shoppen, koken, wassen en de campus exploreren zorgt aldus voor een beetje tijdsgebrek (dat blijft me dus achtervolgen é grr!).
'Snachts is het een mooi blogmoment voor maar dan is er de Australian open op tv en tja... waar houdt lies zich dan mee bezig? ... Juist ja! ;-)

Om even verder in te gaan op die TV: we mogen er eentje gebruiken van mijne Pal, Alex.
Niet dat we erom gevraagd hebben zenne, daarvoor heb ik toch het beleefdheidsserum met de paplepel ingelepeld gekregen!
Sam, een vriend van Alex had er enen op overschot. Of het 100% uit liefdadigheid gedaan is daar ben ik wel niet zo zeker van. Sam en Alex hebben namelijk geen kabel tv op kot, wij wel.
En het nieuwe seizoen van Lost begint binnen paar weken dus misschien dachten ze... Juist ja! ;-)

Vooraleer ik verder ga over mijn belevenisjes/anekdotes/bloopers/... ga ik een beetje ingaan op enkele reacties die ik gekregen heb op mijn vorige berichten. Freedom of speech right, en dus ga ik mijn deel van die freedom of speech even neerzetten, kwesite van mijn eer een beetje te verdedigen ;-)

Landje zei:

"ge zijt weer een ferm sjanseuze zenne met uw kaartje van de Foo Fighters!! Ben je zeker dat je nog gaat willen terug keren eigenlijk als je daar toch zo alles gratis krijgt :p"

Reply Lies:
Ja hoor, kben zeker dat ik nog ga willen terugkeren naar België, Landje ;-)
Alleen al als je de bedenking maakt dat de studenten onrechstreeks (vééél) betalen voor deze 'gratis' dingskes, ben ik blij dat ik hier nu even van mag profiteren als buitenlandse student.:-D

pap zei:

"Waarschijnlijk waren al die andere leerlingen van die afgelaste les op de hoogte gebracht tijdens de eerste 10 minuten van de eerste les. Moet ik hieruit afleiden dat ge zelfs voor de eerste les niet op tijd in den aula zat?"

Reply Lies:
Wel, de lessen hier zijn allemaal onafhankelijk van elkaar. In elke les zitten er totaal andere leerlingen. Die prof van die 1e les heeft dus niks te maken met die 2e les en dus zal hier nooit nieuws van andere lessen op de proppen komen.
Maar om eerlijk te zijn, door een kleine onderschatting (bergop hier! :-p) was ik inderdaad een 3-tal minuten te laat in die 1e les :s. Maar echt, I'm working on it, hoe moeilijk het ook is (onfortuinlijke erfenis van ene 'pap')!!

pap zei:

"En ... ik vraag me dan af of ge op tijd waart voor die les die dan uiteindelijk niet doorging? Ge rept er met geen woord over op uwen blog maar ik denk da gij dus een tijdje aan die deurklink hebt staan trekken en op die deur van dat lokaal hebt staan trommelen tot ge inderdaad tot het besef kwam dat er niemand in dat lokaal zat."

Reply Lies:
Ik was echt wel op tijd voor die les die niet doorging. Ongeloofelijk da je daarover begint want kheb inderdaad effie aan die deurklink staan trekken totdat ik door het raampje zag dat er geen geen beweging te bespeuren was in het lokaal.
Ondertussen heb ik echter het antwoord op mijn vraag kunnen vinden waarom ik de enige studente was die daar stond. Proffen communiceren hier via mail met hun studenten. Mijn Uark mailaccount checken behoorde echter nog niet tot mijn dagelijkse routine.
Maar nu weet ik het lokaal toch al zijn, das dan al 3 minuten uitgespaard bij de volgende les... 3 minuten later naar de les vertrekken dus ;-)

pap zei:

let op met al de rest wat je gratis tijdens zo'n optreden kan krijgen, daar in de States. Je bezorgde Pap

Reply Lies:
Ik zal oppassen. Maar over gratis gesproken, voor ons is er hier echt veel gratis: een reuze grote gym is ter beschikking met een super grote fitness zaal, zwembad, aerobic , yoga, bbb ... lessen,onbeperkt printen (kleur en al), kranten, bus, ...
Studenten moeten hier echter HOPEN geld betalen voor 1 semester. Op mijn account staat er op dit moment te lezen dat ik $8563,16 moet betalen (voor 1 semster dus!).
Als exchange student vallen deze kosten weg, gelukkig!
Maar sjonge, wat hebben wij het goed in België: 500 euro voor 2 semesters is peanuts vergeleken met dit bedrag.
Die boeken komen er dan nog bij, welke enorm duur zijn! Das al serieuze streep door onze rekening, en wij moeten dan al niks betalen voor de rest. Studeren is hier dus alleen voor de rijkeren weggelegd!

Veerle zei:

Krijg jij trouwens een berichtje als er een reactie op je blog bij komt?

Reply Lies:
Vanaf nu krijg ik een mail als er een reactie op mijn blog krijg. Ik kan dat hier blijkbaar instellen, iets wat ik nog niet ontdekt had ;-) Is wel handig, mercikes van het idee!

TD zei:

Een leuk idee die blog, hebben genoten van de foto's en de tekst maar hebben nu wel zere ogen want tis nogal klein (lettertype, niet onze ogen). Wat zit er in dat SOS pak op het aanrecht?
...
Veerle heeft ons zojuist uitgelegd hoe we je tekst beter kunnen lezen, kwestie van die oude oogjes wat te sparen.

Reply Lies:
Sorry van het kleine lettertype, ik hoop dat het nu beter is met de tip van veerle. Anders maak ik het wel iets groter dus laat het me zeker weten! :-)
In dat SOS pak op het aanrecht zaten hopen koekjes en fruit, kwestie van de ballans een beetje te vinden tussen gezond en ongezond :-)

Volgende maandag is het hier Martin Luther King day.
Dit betekent: een vrije dag met een verlengd weekend als gevolg!
Hiervan gaan we gebruik maken!
We gaan een auto huren ($60 voor 3 dagen!!, verzekering moet er wel nog bijgerekend) en we trekken heel hoogst waarschijnlijk naar Tennessee.
Memphis, de woonplaats van Elvis is ons doel. Het is slechts 5 uurkes rijden ;-).

Ik ge het hierbij laten voor vandaag. Kheb een afspraak met Dr. Howard voor verder overleg over het project. Daarna een interessante les en vanavond... Yoga les. Benieuwd wat dat gaat geven.
Going ZEN!

First day of class

2008-01-15T04:56:00.000+01:00

Eerste les .
Met kaart en boekentasje op stap, ik voelde me precies weer een 1e jaars studentje.
Zelfde gevoel als 1e dag in Gent kwam weer naar boven, een gevoel dat ik eigenlijk helemaal niet tof vind.
Je voelt je bekeken, wat je doet kan vroeg of laat tegen jezelf gebruikt worden, al is dit voor het grootste deel inbeelding.

Voor het eerst was ik alleen op pad, zonder Koen en Elien want die hebben andere lessen.
Effe wennen.

1e les was kort: 12 minuten en enkele seconden zat ik daar op een stoeleke zonder tafeltje in een auditorium tussen allemaal Amerikaanse undergraduate studenten.
De sfeer die ik de voorbije dagen had waargenomen was nu helemaal anders.
De gastvrijheid zoals ik ze nu al bijna gewoon ben, was niet meer aanwezig. Eerder het 'ieder op zich' gevoel overheerste.

De 2e les: lies stond aan het lokaal maar niemand anders.
Deur gesloten.
Na een telefoontje van Laura, die ons hier begeleidt, bleek dat we de 1e week geen les hebben van dit vak.
Oef!
Hoe die andere studenten dit wisten blijft voor mij echter een raadsel.

Great news: we hebben een gratis ticket kunnen bemachtigen voor een concert van the Foo Fighters! Ze deelden die hier sinds 29 november uit aan studenten. Ik had gedacht dat die al lang de deur uit waren, het tegendeel bleek waar te zijn.
Ticketje ligt al veilig opgeborgen hier :).

Het was weer een prachtige dag met veel zon en koude temperaturen.
Goed weer om nog eens naar de wal*mart te gaan dachten we zo.
We hebben eens de bus genomen.
Bussen zijn hier gratis en de verschillende lijnen brengen je naar verschillende delen van en rond de campus.
Alles ging goed, we vielen niet te veel op.
Dit duurde echter maar tot we een beetje honger kregen en wat brood begonnen eten in de bus.
Blijkbaar is eten op de bus hier verboden, net als geopende blikjes/glazen alcohol meedragen op straat.
De buschauffeur kreeg ons in het oog en nam direct zijne micro en begon tegen ons te roepen. Tot 2 keer toe zelfs.
Dat weten we dan ook alweer ;-)

Nog iets wat hier niet mogelijk is: alcohol kopen op zondag.
In supermarkten hier kan je geen alcohol kopen, daar bestaan speciale liquor stores voor.
Deze liquor stores zijn zondag allen gesloten waardoor je alcohol enkel in restaurants en cafés kan verkrijgen.

Ons apartementje heeft hier al wat meer kleur gekregen. Foto's van natuur-bezienswaardigheden in Arkansas (zoals Lake Fayetteville) hangen nu mooikes aan onze muur. Koen is er een goed uurke mee bezig geweest om alles mooi te ordenen op onze muur.
Hij heeft ook lichtjes aan onze fietsen geinstaleerd.
Het is al duidelijk aant worden wie er hier onder de sloef ligt ;-)

The bible belt

2008-01-14T06:51:00.000+01:00

Vandaag potverdorie veel geleerd en ook wel beke verschoten over die gelovige mensjes uit 'the south'!
Fayetteville bevindt min of meer in het centrum van the bible belt, een gelovig cotéke met gelovige mensen zoals ge ze nog nooit gezien hebt!
We hebben deze morgen een bezoekje gebracht aan een platselijk kerkje, kwestie van onze horizonten een beetje te verleggen. Dit kerkje was eigenlijk een 'mega church', Fellowship genaamd, in Springdale, een dorp zo een 20 minuten rijden van Fayetteville.
Cynthia, een gelovige vrouw die we leren kennen hebben heeft ons lift gegeven. Het fellowship is een heel complex met een hoop gebouwen, elk voor verschillende soorten mensen: eentje voor de kindjes, vrouwen, singles...
De parking voor 'The fellowship' stond bijna helemaal vol en de plaatselijke Sheriff was ook van dienst om het verkeer van en naar de kerk in goede banen te lijden. Op 1 weekend zijn er 5 services. 2 op zaterdagavond en 3 op zondagmorgen. Bij ons bezoekje zat de zaal met een capaciteit van zo een 800-tal mensen met uitzondering van een paar plaatsjes volgepropt. En dan moet er nog rekening gehouden worden met de andere gebouwen die nog een boel gelovigeneen zitje voor een andere ceremonie aanbieden. Vergelijk dit maar eens met de 100 mensen die in een zelfde weekend de doodgewone Waaslandse kerk een bezoekje komen brengen!;-)

Ik had daar een priester verwacht in een wit kleed maar het tegendeel was waar.
Er stond daar een bandje muziek te spelen, gecoordineerd door enkele geluidsmensen achter een reuzegroot mengpaneel. Nadien verscheen er een predikant op het toneel in doodgewone jeans en hemdje.
Liedjes die nog juist op radio 1 afgespeeld kunnen worden werden gespeeld en meegezongen door mensen, afgewisseld met filmpjes, een toneeltje, een man die babbelt over zijn miserie (misbruik, drugs, alcohol) en hoe God hem erdoor geholpen heeft. Op het einde werd er ook nog een volwassen vrouw gedoopt en kreeg voor deze nobele daad een lang applaus van de menigte.
Merkwaardig genoeg kreeg ik wat 'kiekevel' in die kerk. Er heerste daar echt een gezellige sfeer en er werd goed ingespeeld op de emoties door het spelen van de juiste muziek en de juiste toon in de geprekken. Nadien volgde gratis koffie (met vanille en caramel smaak) en gesprekjes met andere aanwezigen.
Op deze koffiepauze kwamen we The Smiths tegen (familie van mij, dat is alvast was ik ze wijsmaak ;-)) Dit koppel hadden we al eerder ontmoet. Onze aanwezigheid gaf de aanleiding tot een uitnodiging langs hun kant om bij hen thuis te komen dineren. Een uitnodiging die we hier uiteraard nooit afslaan... free food!! ;-) Op 5 dagen tijd hebben we hier exact 1 keer zelf moeten koken :-)

Eerst was het echter fietstocht time. Met onze mountain bikes trokken we naar lake fayetteville. Het zonneke scheen en een frisse 3°C-achtig windje blies door onze haren. Zo heb ik het super graag!!
We volgden trails die plots stopten in het midden van een weg waardoor we genoodzaakt waren om op vrij drukke banen onze tocht verder te zetten.
Race op den E17, zo voelde het soms aan.
Tzit er hier toch nie echt in zenne, amerikanen en fietsen.
Eens toegekomen aan lake fayetteville kon ons enthousiasme niet op. Prachtig meer en prachtig weer! Vakantiegevoel ten top!

Na dit tochtje trokken we naar het huis van The Smiths waar we lekker gegeten en gebabbeld hebben. Ik heb de mensen daar wat uitgevraagd over hun geloof enzo maar de meesten zijn moeilijk los te krijgen over dit onderwerp.
Normaal gezien was dit bible discussion night: discuties over wat in 'the big book of truth' staat, hoe ze dingen opvatten en hoe Jezus de rol van God op zich kon nemen.
Achteraf nodigden we Paul, een super gelovige Philadelphiaan uit op ons kotje voor after drinkje.
Plannen zijn nu in de maak voor tripje New York in combinatie met bezoekje Philadelphia tijdens spring break. Zou mooi zijn.
Paul is supergelovig. Supergelovig met de nadruk op super! In zijn auto liet hij preken door zijn boksen galmen van een predikant die aan het klagen was over de overconsumptie van zijn gelovigen. Ook tijdens ons gesprek viel ons op hoe gelovig hij wel is. Op een bepaald moment babbelden we over grote bedrijven en geld, waarop hij de opmerking maakte 'The abuse of money is because of the 'sin' '. Op de vraag van ons drieen om dit nog eens te herhalen legde hij uit dat hij dat the sin aanwezig is sinds adam en eva aan die verboden vrucht gezeten hebben waardoor het nu een beke om zeep is met de wereld.
Ingaan op deze visie zou ongepast geweest zijn, een ongemakkelijke stilte volgde.
Moeilijk om te discutieren met mensen die rotsvast in iets geloven.

Morgen 1e schooldag. Schema is gemaakt, lesuren vallen wel mee. Ook de lesgebouwen zijn op mapje van campus aangeduid.
Spannend!

Time for something stupid

2008-01-13T07:13:00.000+01:00

Het moest er wel eens van komen.
Dat het er zo vroeg zou zijn had ik echter niet verwacht.
Dag 4 nog maar en het is al zover: liesje doet iets stoms.

Een beetje gerelateerde (en niet gerelateerde) achtergrondinformatie is misschien wel handig.
Aangezien ik de suspens eerst een beetje ga opdrijven komt het beste echter op het einde (is dit de basis van het schrijven? Als leek in de blogkunst lijkt me dit een goed idee).

Zaterdagmorgen hebben we als 3 buitenlandse studentjes een bankrekening geopend in een amerikaanse 'Arvest' bank. Alles behalve $60 heb ik op deze amerikaanse rekening gestort. Niet nadenkend over het verloop van het openen van een account echter (opsturen van de debit kaart), moet ik nu een weekje mijn plan trekken met deze $60 cash geld (en neen, dit was niet mijn stomme daad).
De belgische visa kaart is optie nummer 2, maar een transactiekost van 1,6% moet ik hiervoor opboksen. Als het echter goedkoper kan doen we het natuurlijk liever 'the cheap way', zeg nu zelf ;-)

Omdat het leven hier zonder fiets vrij moeilijk is (alles ligt hier vrij ver van elkaar), leek het ons wel een goed idee om een fietsje te gaan zoeken. Via bronnen kwamen we bij een plaatselijk 2e hands fietsendepotje. Hier kozen we onszelf een fietsje uit waarbij we een goede deal sloten met de verkoper: 3 fietsen voor $95, met taksen inbegrepen. Anders had het ons $104 gekost, taksen excluis, nog niet veel eigenlijk.
Vooral koen zijn fiets loont de moeite. Een mountain bike met veringen en speciale versnellingen van bepaald merk maar veel ken ik daar allemaal niet van. Hij is er dol op en kan er niet over zwijgen ;-).
Elien en ik ook een mountain bike, zonder veringen en zonder fancy versnellingen maar we zijn mobieler nu en dat telt!
Morgen volgt ons 1e fietstochtje richting fayetteville lake, een meer zo'n 8 km van hier.

Bij het terugkeren naar ons apartementje met onze aankoop waren we allemaal zo enthousiast over onze aankoop dat we ons karreke al eens goed aan het testen waren.
Lies dus ook.

Het apartementcomplex werd langzamerhand bereikt door de 3 fietsers. Lies reed op kop en vond dat ze goed aan het bollen was. Ze voelde geen noodzaak om te vertragen. Snelheid geeft soms wel een beetje een kick, waarschijnlijk lag dit aan de basis van dit fietsgedrag.
Dit was echter buiten de staat van de parking gerekend.
Een (niet fluorescerend!) bultje, dat het aankomend verkeer op de parkinng moet vertragen, lag echter op de weg.
Lies had niks door en reed met (bijna) volle snelheid over het bultje.
Helemaal onvoorbereid, eindigde dit tochtje met een op het asfalt belandde lies.
Pijnlijke zij en geschaafde handen waren het resultaat van deze daad.
Ze leeft echter nog dus geen paniek ;-) De vriendelijke hulp van Elien en Koen en een toevallig passerende Italiaan verrichtte wonderen.

De val was mooi volgens de toeschouwers dus laat dat dan maar als complimentje dienen ;)!
Vanaf nu zal ik steeds op tijd remmen, beloofd!

xjes!

Welcome to Fayetteville!

2008-01-12T07:39:00.000+01:00

Het werd eens tijd dat er wat actie plaatsvond op mijn blogsite dacht ik zo. Want er is nieuws te melden! Nieuws dat eigenlijk een beetje (veel) te laat komt en voor sommigen al dan niet als geruststellend beschouwd kan worden:

Ik ben goed toegekomen in het verre, verre Fayetteville!!

Aangezien hier nu de 3e volledige dag achter de rug is, heb ik al een heleboel dingen meegemaakt. Voor de geinteresseerde lezertjes ga ik een kort samenvattinkje optypen van de tot hiertoe HETE ontvangst!

Dinsdag 8.Januari:

Vertrek op de luchthaven te Brussel. Het was vroeg, zeer vroeg!
En door mijn slechte voorbereiding wegens omstandigheden, examens genaamd, waren de 2 nachten voordien nooit langer dan 4 uur. Pieken was dus slechts een eufemisme.
4u30. Dat was het uur van afspraak. Samen met Elien en Koen, mijn 2 Amerika maatjes, gingen we daar aan de incheck balie staan. Mijn mama en papa vergezelden mij om mijn karreke te duwen en een laatste 'goodbye' te schenken. Tot mijn grote verbazing en jolijt dook plots ook mijn lieve meter, tante Denise op aan het station. Een verassing van formaat!!!
Na het inchecken van mijn 38 kilo kleren en aanhangsels volgde het afscheid. Een dikke knuffel van de tante en de mama en papa volgde daarop. Pijnlijk maar niet te veel denken en verder gaan, that's the spirit.

Het vliegtripje werd een lang tripje. 28 uur scheidde ons vertrek in Brussel van onze aankomst in het kleine luchthaventje van Fayetteville, North West of Arkansas. Een kleine 2 uurtjes slaap maakte het niet minder vermoeiend. We werden in fayetteville verwelkomd door mijne 'pal', Alexander Wong. Door de 2 uur vertaging die we opgelopen hadden stond hij er al een tijd te wachten op ons maar rouwig was hij er niet echt om. Alex en een vriendin van hem, Mary, beide super lieve mensen brachten ons met hun auto naar ons appartementje.
Na het afzetten van onze bagage, en toen was het al 23u plaatselijke tijd, brachten ze ons naar de welbekende 'Walmart' winkel. Reuzegrote shop met alles wat je maar kan bedenken, open 24u op 24. Was echt wel een belevenis. Onze eerste aanraking met Amerika en direct wordt al 1 van de vele clichés bevestigd: Hoe meer hoe liever! Reuzegrote verpakkingen, zoveel keuze, en vrij goedkoop. Onze eerste aankoop, iets noodzakelijk voor ons 1e nachtje was beddengoed: alles in 1 pak. Ready to go to sleep: broodnodige slaap!

Ons 'Garden park' apartementje ziet er goed uit, tamelijk proper maar buiten meubels staat daat niet zo veel. Veel kopen is de boodschap dus. Een zwembad is aanwezig maar tis nog net ietsje te koud om erin te duiken (nog sjaal en handschoenen temperaturen, super weer dus ;))

Woensdag 9.Januari:

Lang uitslapen was niet het geval. Afspraak met housekeeper. Contract tekenen en huishuur betalen. Veel geld maar vergeleken met België echt wel niet zoveel.
Een zelf geimproviseerd toerke op de campus volgde. De campus is zo'n 15 minutekes wandelen maar een gratis bus is ter beschikking. De noodzakelijke papieren werden door mezelf, Koen en Elien ingeleverd en in orde gebracht maar door de goede voorbereiding in België landje was dit wel geen probleem meer ;-)
Samenleven met Elien en Koen gaat trouwens zeer goed. We komen echt enorm goed overeen, nog geen gevechten tussen ons hebben plaatgevonden maar ik hou je wel op de hoogte in verband hiermee ;-)

Een wandelingetje naar Dickson's street, de uitgangsstraat van Fayetteville met veel café'tjes was een volgende stap naar onze adaptatie aan het plaatselijke leven. Volgens de Amerikanen hier was die Dickson's street enorm ver stappen, we hebben er een 20-tal minuten over gedaan.
Iedereen, maar echt iedereen heeft hier een auto. Bijna geen voetgangers op straat, fietsers ook niet echt gezien. Alles wordt hier met de wagen gedaan, het is echt ONGELOOFELIJK!! Het zou tof zijn als we een 2e hands fiets zouden kunnen aanschaffen, volgens een amerikaan die we gisteren gesproken hebben is dat hier wel te vinden. Kwestie van de europese sportmentaliteit was te onderhouden. Wij happen niet toe!!! No way hoseeej!!

Een avondje spellekes spelen met gratis food volgde. Zulke activiteiten zijn ideaal om nieuwe mensen te leren kennen en telefoonnumers te verzamelen. Telefoonnummers die we toegerijkt krijgen van mensen die steeds willen helpen met vanalles en nog wat, zoals vervoer. Een auto is hier namelijk wel nodig om naar de shops enzo te geraken.
Alexander heeft deze zelfde avond gekookt voor ons: vegetarische mexicaanse tortillas met guagumole. Lekker en zeer gezellig!!
Nadien, voor onze 2e nacht op rij, volgde een walmart tripje met onzen Alex. Opwnieuw veel geshopt voor de noodzakelijke dingskes zoals kookpotten, borden, bestek, wasmiddel, koffiezet, burolampjes, strijkijzer, wasrekje, eten... Alles opgeteld was dit veel geld maar in vergelijking met België... peanuts!

Donderdag 10.Januari

De 1e keer internet op ons apartementje werd een feit: afgetapt van 1 van onze onderburen. Als dat blijft werken denk ik niet dat we ons eigen internetverbinding gaan aanschaffen. Parasietje spelen noemen ze dat wel een beke maar hier bestaat er niet zoiets als downloadlimieten (In belgie dus wel), wat de crime hier iets minder erg maakt ;-).
Een eerste bezoekje aan 'the farm' werd de toonaangevende gebeurtenis voor onze komende 5 maanden hier.'The farm' is het arkensaanse 'boerekot' waar ik en mn maatjes een project ga uitvoeren. Het ziet er goed uit, proper en opnieuw zeer vriendelijke mensen (zoals bijna alle mensen hier!).
Elien, Koen en ik hebben er ook een eigen 'desk' gekregen. Als dat geen eer is ;-)
Dr. Proctor, een prof die goede connecties heeft met onze (Gentse) faculteit, heeft ons getrakteerd op ne lunch. Vriendelijke man die ons ook overal brengt waar we naartoe willen. Een tripje naar 'Eureka springs' heeft hij ons al beloofd. Dit kan je je toch niet inbeelden bij een Belgische prof, gekke taverelen dat zicht hier afspelen dus ;-)

'Savonds opnieuw FREE diner (zie foto's photobucket)! Dit was een diner met eten van verschillende culturen, een onderdeel van de introduction week die hier aan het lopen is. Opnieuw een bron voor het ontmoeten van nieuwe mensen.

Vrijdag 11.Januari

De dag begint goed: een receptie op 'the farm', georganiseerd voor de nieuwe studenten (waaronder wij, wat een eer ;-)) en een nieuwe doktor. Met gepersonaliseerde name tags voelden we ons al direct thuis.
Na de receptie kregen we te horen dat de decaan van 'the farm' 'impressed was' door de 3 Belgische studentjes. Altijd fijn om te horen en hopelijk blijft het zo ;-)

Een tripje naar 'the hog house' met onze professor Proctor volgde. The 'hogs' hier is de bijnaam voor het plaatselijke universitair sportteam, beter bekend onder de naam 'razorbacks' die hier enorm populair zijn! Hier en daar zijn er aanmoedigingsslogans te bespeuren op/in restaurants, vlaggen, t-shirts, truis, en vele spulletjes die je overal kan kopen. Zelfs op het deksel van de beerputten is 'the hog' aant pronken (zie foto's photobucket).
Wat gaat dat geven als de studenten toekomen volgende week met het basketbalseizoen dat direct begint? Ik ben benieuwd! :-p

The hog house dus, is een café waar ze zelf bier brouwen. Onzen Dr. Proctor heeft ons getrakteerd op de 6 verschillende bierkes die daar zelf gebrouwen worden. We voelden het wel in ons kopke maar den Dr. himself ook zenne (zie foto's photobucket). Een prof die zich 'lucht' drinkt bij zijn studentjes, waar gaat dat naartoe ;-)

Veel merkwaardige dingen: Drive in banken, geweren die gewoonweg verkocht worden in de supermarkt (zie foto's photobucket) maar meer hierover volgt later!

Ik hou je op de hoogte!!
Volgende keer is het een berichtje korter, dat beloof ik je ;-)

xjes!

Drink!

2007-12-19T06:43:00.000+01:00

Je bent er hoogst waarschijnlijk al effie vanop de hoogte,

Tis en blijft beke raar aanvoelen maar het komt nu écht wel dichtbij:
al die dikke mensjes, cowboytjes, oneindig aantal hamburgers, muffins, starbucks, de razorbacks, da 'how are you?' zinneke, rudolf the rednose reindeer, ...

Jullie een paar maandjes missen hoort hier jammer genoeg ook bij :-(

Daarom, om het afscheid nóg een beetje pijnlijker te maken, ben je enorm hard uitgenodigd nu vrijdag in DE KOEPUUR!!
Daar organiseer ik met een paar andere erasmussers (oa. Elien, Koen, Ellen, Tim) een drink:
Gratis drankje(s) en ambiance zullen er dus zeker aanwezig zijn!

Ik zou het echt ENORM ENORM tof vinden als je ook komt, al is het maar voor efkes!!
Tot dan ;-)